’Dat cadeautje heb ik gestolen’

Liefde is het allerbelangrijkste, natuurlijk. Maar kinderen genieten zo van speelgoed. Ik weet zelf nog wel dat zodra de speelgoedboekjes in de bus vielen, ik meteen met mijn viltstift ging aankruizen wat ik wilde hebben van de Sint. Dat was zo’n beetje alles... Maar ook al kreeg ik dan ‘maar’ vijf cadeautjes, ik was dolblij met mijn schatten en maandenlang zoet. Dat ik dan nu mijn eigen kind ‘nee’ moet verkopen, vind ik verschrikkelijk.

Nu heb ik laatst iets heel ergs gedaan. Ik zat in de trein tegenover een moeder met een zoontje. Hij was aan het spelen met zijn Nintendo DS, zat zo’n beetje ín het schermpje. Op een gegeven kreeg hij wat te drinken, dus hij legde zijn Nintendo naast zich neer en begon aan z’n rietje te zuigen. Bij het eerstvolgende station stonden ze op en de jongen liep met zijn pakje limonade en aan de hand van zijn moeder weg. Ik zag meteen de DS nog liggen. Ik voelde wel een aandrang om die moeder te waarschuwen - en toch deed ik het niet. Met een rood hoofd ging ik op zijn plek zitten en heel schuldbewust heb ik dat ding in mijn tas geduwd. Met kloppend hart en voortdurend om me heen kijkend, ben ik even later op mijn eigen station uitgestapt. Eenmaal thuis heb ik de Nintendo in een diepe la gestopt, onder mijn zomerkleding. Ik durfde er dagenlang niet naar te kijken, zo erg vond ik het wat ik had gedaan.

Natuurlijk had ik die vrouw achterna moeten lopen of naar Gevonden Voorwerpen moeten gaan. Maar dat deed ik allemaal niet. Ik dacht alleen maar: kan ik toch wat aan mijn zoontje geven. Hij wil al zolang zo’n draagbaar spelcomputertje! Uiteindelijk heb ik een sinterklaaspapiertje eromheen gedaan en een verhaal verzonnen, zodat ik het voor mijn man kon verantwoorden. Want die zou natuurlijk ook denken: doen we er alles aan om op elke euro te besparen, geeft zij zo’n duur cadeau! Dus zei ik iets over een moeder op het schoolplein, die vertelde dat haar kinderen nu al uitgekeken waren op hun gloednieuwe Nintendo. En of ik ’m niet voor heel weinig wilde overnemen. Vond ik zelf wel logisch klinken en mijn man trapte er ook met open ogen in.

Het was voor hem een hele opluchting dat we toch iets aan het sinterklaasfeest konden doen, hij voelde zich al schuldig genoeg. Dus nu ligt de ingepakte Nintendo klaar om gegeven te worden. Onze jongen zal er dolblij mee zijn. Maar ik weet dat ergens verderop in Nederland een ander jongetje verdrietig is, omdat hij zijn spelletje kwijt is. Door mij. Ik hoop maar dat zijn ouders wel genoeg geld hebben om een nieuwe voor hem te kopen.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief