’Nu kan ik pas rouwen’

Mijn zusjes, Natasja en ik verdenken hem er eigenlijk van dat het leven voor hem niet meer zo hoefde, toen zij er niet meer was. Dat is misschien een romantisch beeld dat wij willen hebben. Maar die man was ook oprecht radeloos zonder haar: hij voelde zich geamputeerd na bijna vijftig jaar samen te zijn geweest. Hij gedroeg zich overigens kranig hoor. En na de begrafenis van mijn moeder hebben we zelfs nog onder de tafel gelegen van het lachen om de rare fratsen van mijn moeder.

Ze hield bijvoorbeeld helemaal niet van sleur. De meubels in huis werden bijna dagelijks anders neergezet en de grote, zware piano verplaatste ze dan rustig in haar eentje. Ze was wel de rustigste van de twee, maar als ze iets zei dan was het raak. En als mijn vader iets beweerde waar zij het niet mee eens was, dan zei ze heel gedecideerd: ‘Zeg, wil jij klappies? Haha!’ Kortom: het was een heel goed huwelijk. Ze waren aan elkaar gewaagd.

En toen stond hij er opeens alleen voor. Ik wilde hem er dolgraag doorheen slepen, maar ik zat nota bene zelf in een van de drukste periodes uit mijn carrière. We gingen met de Toppers naar Moskou voor het Eurovisie Songfestival en hij zou meegaan, voor een beetje afleiding. Zijn gezondheid was toen al niet meer optimaal, maar hij verlegde ook steeds zijn grenzen. Toen hij vijftig werd, had hij gezegd: ‘Ik zal blij zijn als ik de zestig haal.’ En toen hij eenmaal zestig was, dacht-ie: ‘Nou... 65 is ook heel mooi.’

Maar vlak voordat we naar Moskou gingen, werd hij toch weer opgenomen. En het was zelfs zo cru dat Natasja tijdens ons optreden in de ArenA telefonisch stond te overleggen met de chirurgen. Op die momenten nam mijn verstand het een beetje over van mijn gevoel. Ik dacht alleen maar: dóórgaan. Puur uit zelfbescherming, want ik was doodsbang om in een zwart gat te vallen. Maar ook uit verantwoordelijkheidsgevoel voor de mensen met wie ik strikte zakelijke afspraken had gemaakt.

Ik ging ook door in zijn naam, want hij had min of meer hetzelfde meegemaakt met zíjn vader: die overleed tijdens zijn eerste optreden in 1963. Soms is het leven gewoon heel oneerlijk.

Na zijn overleden ging ik ook gewoon door met werken, onder meer met Helemaal Heppie. Het is nu pas, nu het jaar ten einde loopt, dat ik ‘tijd’ heb om te rouwen. Of beter gezegd: dat ik er een beetje aan toegeef. Pas nu realiseer ik me echt dat ze er allebei niet meer zijn. En dat ik nu de stamoudste ben van de Frogers. Dat ik de familie moet bewaken en bijeen moet houden zoals zij hebben gedaan. De wijze woorden van mijn vader hou ik in mijn achterhoofd: laten we alsjeblieft gezond blijven met z’n allen. Want de rest kun je kopen of leasen.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief