’Schat, dit is je zoon’

Het druiste tegen al mijn principes in, maar ik gaf hem mijn o6-nummer. En hij belde. De volgende dag al. Diezelfde avond kwam hij langs en zonder verder nog een woord te wisselen hebben we de liefde bedreven. Het was zo fijn, ik kan het nauwelijks beschrijven.

Maar de volgende morgen stond ik met mijn collega, zijn vrouw, bij de koffieautomaat. Ik zag de ring aan haar vinger en besefte eigenlijk toen pas wat ik had gedaan. Die avond heb ik een sms’je naar hem gestuurd dat het afgelopen was, dat ik hem niet meer wilde ontmoeten. Ook al wilde ik niets liever dan voor altijd bij hem zijn.

En toen bleef mijn menstruatie uit. Ik was zwanger. Ik wist meteen dat ik de baby wilde houden. Ik was al 36 en niet erg gelukkig in de liefde; de kans dat ik op tijd een serieuze relatie zou vinden, leek me vrij klein. En ik wilde juist zo graag moeder worden. Tegen de vader besloot ik niets te zeggen. Dat kon ik toch niet maken tegenover die collega? Als je besluit niet te stoken in een goed huwelijk, dan moet je zeker niet vertellen dat hij een kind bij een ander heeft verwekt. Ik zou de baby wel alleen opvoeden.

Op het werk heb ik verteld dat de vader een vakantieflirt was. Dat was ook wel geloofwaardig, omdat ze foto’s hadden gezien van mij en een knappe Noorse man. Ik had niets met hem gehad, maar wel mysterieus gelachen toen ze naar hem vroegen. Dat vonden ze toen al verdacht.

Negen maanden later werd mijn kleine prins geboren. Het geluk dat ik voelde toen ik hem voor het eerst in mijn armen hield, is met geen pen te beschrijven. Maar de tranen zaten ook hoog, want wat had ik graag gewild dat de man van mijn dromen erbij was geweest. Met pijn in het hart liet ik later de foto’s van mijn kleintje aan mijn collega zien. Ik heb me nog nooit zo rot gevoeld.

Op een gegeven moment kon ik er niet meer tegen en heb ik ontslag genomen. Ik kon het niet meer verdragen om elke dag met haar geconfronteerd te worden. Gelukkig vond ik snel een andere baan, inmiddels alweer twee jaar geleden. Ondertussen hield ik contact met een ex-collega. Ik vroeg een keer of er nog roddels waren en zij mailde vervolgens dat het huwelijk van de bewuste collega op de klippen was gelopen. Zij had een ander... Ik wist niet wat ik hoorde!

Diezelfde dag heb ik met pijn in m’n buik een sms’je gestuurd. Of hij nog weleens aan me dacht… Ik kreeg onmiddellijk een sms terug. ‘Elke dag’ stond er. We maakten een afspraakje en het was meteen weer alsof er een bom insloeg toen ik hem zag. Voor hem gold hetzelfde. Spijt als haren op zijn hoofd dat hij me zo makkelijk had laten gaan. We zijn nu dus dolverliefd, maar het belangrijkste weet hij nog niet. Dat hij de vader is van mijn zoontje. Ik ben van plan om het hem met Kerstmis te vertellen. Met lood in de schoenen, dat wel. Maar hopelijk is hij net zo blij met hem als ik.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief