’Waar haalt mijn zus het lef vandaan?’

Daar kan ik soms zo kwaad om worden. Mijn oudere zus is dus zo’n persoon. Ze wandelt net de deur uit en heeft het weer voor elkaar gekregen dat ik met stoom uit m’n oren op de bank zit bij te komen. Ongelooflijk, dat ik het elke keer weer laat gebeuren!

Vroeger was ik afwisselend trots en jaloers op haar, omdat ze behalve slimmer, ook nog ergerlijk mooi is en het lievelingetje van mijn ouders. Na haar rechtenstudie ging ze bij een advocatenkantoor werken en daar werkt ze nu nog steeds. Eigenlijk is dat het enige wat ze doet: werken. Ze heeft een ontzettend duur yuppenappartement gekocht, rijdt in een BMW en draagt alleen maar kleding van de duurste merken. In haar spannende, turbulente leven is geen plaats voor een man of kinderen, zegt ze. Maar intussen bemoeit ze zich wel met die van mij.

Mijn leven vormt een schril contrast met dat van haar. Ik werk in de thuiszorg en verdien nog niet een kwart van wat zij maandelijks binnenbrengt. Mij maakt dat niet uit; de dankbaarheid van de mensen die ik dagelijks help is me veel meer waard dan een vette bankrekening. Verder heb ik een schat van een man, die dankzij de crisis zonder baan thuis zit. En dan zijn er nog mijn twee kleine kanjers van 4 en 7, die het huis soms geweldig op z’n kop zetten, maar o zo leuk zijn.

Ons huishouden is chaotisch. Het leven is al zo strak gepland, dus thuis laten we de teugels graag vieren. Er moet ruimte zijn voor spontane acties. Heeft mijn dochter zin om koekjes te bakken? Dan kijken we wat er in de kast staat en daar maken we onze eigen creatie van. Wil mijn zoontje geschminkt worden als piraat, dan trek ik meteen de la met grimespullen open. Ik hou van mijn leven, maar als mijn zus er is en per ongeluk haar Gucci-tas op de natte verf van een vers schilderij zet, geeft ze me het gevoel dat ik een enorme mislukkeling ben.

Ik zie er niet uit, heb geen carrière gemaakt en ben ook nog eens een waardeloze huisvrouw. Zelfs van opvoeden bak ik niks, want mijn kinderen zijn te vrij en brutaal en komen spontaan iets vertellen als tante aan het praten is. Als zij kinderen had, zouden ze braaf in een hoekje een boekje lezen en zichzelf naar bed brengen om zeven uur ’s avonds, zodat ze ongestoord dure wijn kan lurken en over haar successen kan opscheppen. En dat mijn man geen baan meer heeft, tja...

‘Tijdens zo’n crisis selecteert het zichzelf uit, hè. De besten mogen meestal blijven,’ zegt ze dan. Waar haalt ze het lef vandaan om zo te oordelen? Ik durfde haar nooit de waarheid te zeggen, omdat ze me verbaal altijd de baas is. Toch moet het, anders ontplof ik nog een keer. Daarom ben ik bezig met een assertiviteitscursus en in het nieuwe jaar ga ik haar precies vertellen hoe ik over haar denk. En als mevrouw dat niet pikt... jammer dan. Ze reageert voortaan haar eenzaamheid maar op een ander af!”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief