’Mijn dochter is te dik’

Ik heb haar al een aantal keer gewaarschuwd dat ze minder moet eten en meer moet gaan bewegen, maar zodra ik over haar snoepgedrag begin, loopt ze kwaad naar boven en gaat de deur op slot. Dan is ze beledigd.

Ik weet niet wat ik ermee aan moet. Aan de ene kant wil ik haar geen slecht gevoel geven en haar ook zeker niet met een eetprobleem opzadelen, aan de andere kant ben ik bang dat ze steeds meer overgewicht zal krijgen. Volgens haar broertje wordt ze op school al af en toe uitgescholden voor vetzak. Dan voel ik me zo vreselijk schuldig...

Ik weet namelijk dat een deel van de schuld bij mij ligt. Ik heb de kinderen misschien wel te veel vrijgelaten met het pakken van snoep, chips en koekjes. Een vriendin van me laat haar meiden altijd eerst om iets vragen en dan pas mogen ze wat lekkers pakken. En dan blijft het ook bij één koekje of een afgemeten hoeveelheid chips. Achteraf had ik dat ook moeten doen. Maar ik vond dat toen betuttelend en eigenlijk wilde ik ook niet zo’n strenge moeder worden.

Ik haal intussen geen snoep meer in huis en alleen in het weekend komt er een bakje chips of nootjes op tafel. Daar heb ik al heel veel commentaar op gekregen, vooral van mijn zoon. Die heeft het gevoel dat hij wordt gestraft voor het feit dat zijn zus te dik is. Ik kan heel goed begrijpen dat hij zich zo voelt. Maar ik moet toch iets doen. Hier kan ik haar tenminste in de gaten houden, wat ze op school aan vette dingen koopt of bij vriendinnen, dat weet ik natuurlijk niet.

Ik probeer haar te stimuleren om op een sport te gaan, maar alles wat ik voorstel vindt ze stom of voor sukkels. Maar ik denk eigenlijk dat ze gewoon niet durft. Dat ze bang is voor de reacties van andere kinderen als ze haar zien in strakke sportkleding, of als ze vanwege haar conditie niet mee kan komen. Ik zit er nu serieus aan te denken om haar gewoon eens mee te nemen naar een diëtiste. Misschien dat ze het advies van een ander wel aanneemt. Want naar mij luistert ze toch niet. Maar ik blijf twijfelen. Ik wil alles behalve dat ze onzeker wordt, of een hekel krijgt aan haar lichaam. En dat gevoel heb ik nu al.

Het valt me op dat ze zichzelf nauwelijks bekijkt in de spiegel en wegduikt als er foto’s gemaakt worden. Dat doet me zo veel verdriet. Ik weet zeker dat ze zelf ook zit met dat buikje en haar mollige armen en benen, maar erover praten doet ze niet. Mijn man denkt dat het allemaal maar een fase is. Dat mijn dochter vanzelf wel gaat beginnen met sporten, als ze eenmaal toe is aan een vriendje. Maar ik ben bang dat ze tegen die tijd zo onzeker is, dat ze een muurbloempje wordt. En dat de jongens haar niet eens zien staan. Wat ik moet doen, geen idee. Ik weet het even niet meer...”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief