’Alleen met man op reis... Nee!’

Vroeger vond ik het altijd fijn als deze vraag kwam. Het was voor mij een prettige manier om die saaie wintermaanden door te komen. Dan sleepte ik een tas met reisgidsen het huis in en de voorpret kon beginnen. Niets leukers dan samen met de kinderen een top tien van vakanties maken en dan de bijbehorende sites checken om uiteindelijk de ultieme bestemming over te houden.

Mijn man moest dan wel vaak concessies doen, want de natuurcampings met als enig vertier een viswatertje en wandelbos, werden meestal al snel verworpen. Ik ben niet zo moeilijk. Ik hou van reuring. Als mijn kinderen het leuk hebben, als er leuke stadjes in de buurt zijn, ben ik gelukkig. Ik heb er geen enkele moeite mee om de middag en avond in te vullen met vertier voor ons vieren of welke pubervrienden er ook maar aanhaken. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Maar aan alle goede dingen komt een eind. Onze kinderen zijn inmiddels achttien en zestien, en zeer zelfstandig. ‘We gaan echt niet meer met jullie op vakantie,’ was hun eerste opmerking toen ik onlangs met de tas met reisgidsen thuiskwam. Het moest er een keer van komen, natuurlijk. We hebben ze zelf weerbaar en zelfstandig gemaakt, dus het is goed dat ze dat steeds meer in praktijk gaan brengen. Maar toch kwam het hard aan en moest ik echt even een brok wegslikken.

Het is het onvermijdelijke afscheid van een gezinsfase, dat ik zo lang mogelijk geprobeerd heb uit te stellen. En toen zat ik daar ineens, alleen met mijn man samen te neuzen door de vakantiegidsen. Hij leefde duidelijk op van deze nieuwe situatie en zag het als een geweldige kans om eindelijk zíjn vakantie te kiezen. Jaren heeft hij uitgekeken naar het moment, dat we eindelijk weer eens samen weg zouden kunnen en in alle rust een boek lezen en een wandeling maken, met als ultiem avondvermaak een potje scrabble.

Ik heb in het verleden altijd glimlachend gereageerd als hij daar een opmerking over maakte. Maar nu het eenmaal zover is, krijg ik het alleen bij het idee al Spaans benauwd! Een of twee dagen zo doorbrengen, vind ik oké. Maar drie weken... Lieve help! Ik zie ons al uren zwijgend naast elkaar voor de caravan zitten, net als al die andere oudere stellen, die ik altijd meewarig heb gegroet als ik met mijn kinderen naar het strand, zwembad, sportveld of stadscentrum liep.

De waarheid is: ik besef steeds meer dat mijn man eigenlijk vrij saai en passief is. Thuis ga ik daarom mijn eigen gang en ik spreek veel af met vriendinnen om leuke dingen te doen. Maar als we straks met z’n tweetjes op vakantie zijn, kan dat niet. Ik ben heel bang dat dan pijnlijk duidelijk wordt, dat we elkaar weinig te vertellen hebben en dat onze relatie zonder de kinderen niet meer zoveel voorstelt. En dat vind ik eigenlijk een ontzettend rotidee.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief