Van een rimpel raak ik in paniek

Helaas heb ik de genen van mijn moeder gekregen, die had ook al vroeg een gezicht vol groeven. Daarom ben ik een paar jaar geleden begonnen met botox. Wat was ik blij met het resultaat! Eindelijk had ik weer een strak gezicht. Ik kon echt wel huilen van geluk toen ik mijn spiegelbeeld zag. Alsof ik mezelf eindelijk weer herkende. Helaas was mijn man minder enthousiast; hij vond het er onnatuurlijk uitzien. Rimpels staan juist charmant, zei hij.

Tja, daar heb ik dus geen boodschap aan. Ik moet met dit gezicht leven, niet hij. En ik vind al die lijntjes vreselijk lelijk. Echt, ik raak ervan in paniek. Nog geen veertig en dan al een ‘rijpere’ huid? Alsjeblieft niet, zeg! Mijn vriend noemt me ijdel. Ja, dat ben ik. En wat is daar mis mee? Waarom mag een vrouw zich niet mooi maken en dat ook willen blijven?

Hij is trouwens niet de enige die beweert dat je de natuur haar gang moet laten gaan. Dat rimpels erbij horen. Dat je dat domweg moet accepteren. Maar dan denk ik: iedere vrouw vindt het normaal om haar oksels te scheren, of een beugel te nemen bij scheve voortanden, of een kleurtje in het haar te doen als er grijze haren opdoemen. Niemand die daar moeilijk over doet. Waarom dan wel over botox?

Ik kan er kwaad over worden. Als ik nou gelukkig word van een rimpelloos gezicht, waarom moet een ander daar dan een oordeel over vellen? Ik denk dat mensen zichzelf ook maar wat wijsmaken. Als je moet kiezen tussen een gerimpeld en een jeugdig gezicht, dan ga je voor die laatste optie. Als je eerlijk bent. Dat weet ik zeker. Maar mensen zijn niet eerlijk en al helemaal niet tegenover zichzelf. Rimpels geven juist karakter? Zoiets zeg je alleen maar om jezelf te troosten. Om de waarheid te verbloemen. Hoe kan iemand nou beweren dat een afgeleefd gezicht mooi is om te zien? Voor mij is elk rimpeltje een teken van verval. Van achteruitgang. Ouderdom. Daar wil ik niet mee geconfronteerd worden.

Ik voel me jong en zo wil ik er ook uitzien. En als dat niet van nature lukt, dan maar met behulp van een spuitje hier en daar. En dus ga ik om de zoveel tijd naar een kliniek. Ik zie het als een soort onderhoud, zoals anderen naar een sauna gaan. Dat mijn man daar problemen mee heeft, ja, dat is een domper. Al snap ik hem wel een beetje. Hij is bang dat ik er verslaafd aan raak en eindig als een soort van Vanessa.

Dat laatste zie ik niet gebeuren, maar ik merk wel dat er steeds meer dingetjes zijn die ik wil ‘bijwerken’. Toch zie ik daar geen gevaar in. Zolang ik mezelf maar mooi vind, voel ik me gelukkig. En dat zou voor mijn man toch het allerbelangrijkste moeten zijn. Dat ik lekker in mijn vel zit. Ook al is dat dan niet helemaal van nature.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief