Hij heeft mijn moeder ingepalmd

Het was hartverscheurend. Mijn moeder, vroeger vol levenslust, zakte met de dag dieper weg in haar verdriet. Mijn zussen en ik probeerden haar zoveel mogelijk afleiding te bezorgen, maar de pijn was elke keer weer van haar gezicht af te lezen als ze weer alleen naar huis moest. Blij verrast was ik dan ook toen ze afgelopen zomer opbelde vanuit Duitsland, waar ze een weekend doorbracht met haar beste vriendin. Ze had daar een Nederlandse man ontmoet die vier jaar geleden zijn vrouw had verloren, dus ze konden enorm goed met elkaar praten. Ze trokken het hele weekend met hem op en het was Henk (niet zijn echte naam) voor en Henk na. Het was wel duidelijk dat ze tot over haar oren verliefd op hem was.

Eenmaal terug in Nederland nam ze hem meteen mee naar mijn verjaardag. Hoewel ik het heerlijk voor mijn moeder vond dat ze weer ‘onder de pannen was’, vroeg ik me wel af of het niet te snel ging. Mijn zussen wuifden mijn ongerustheid weg en vonden dat ik gewoon blij moest zijn, zo gelukkig was mijn moeder in tijden niet geweest! Het eerste wat mij opviel, was zijn enorme gouden zegelring. Dat was de aanleiding voor een uiteenzetting over zijn familiestamboom en hun rijkdom. Al snel had ik door dat alles bij Henk om geld draait. Op zich kan ik daar nog wel mee leven, maar het steekt me dat mijn moeder zich door hem laat inpalmen.

Ik zie haar nu een stuk minder. Eén keer per maand als ik geluk heb, terwijl we in hetzelfde dorp wonen en ze normaal altijd een paar keer in de week langskwam. Ik heb ook het gevoel dat hij ons uit elkaar probeert te drijven: steeds als ik wil afspreken, hebben ze ‘toevallig’ net samen een uitje gepland. En zij gaat erin mee. Hij pakt haar helemaal in door om de haverklap dure cadeaus te geven. Toen mijn vader nog leefde, was geld niet belangrijk. Maar nu lijkt het of mijn moeder meer aandacht heeft voor haar nieuwe spullen dan voor haar kinderen. Natuurlijk wil ik dat mijn moeder gelukkig is, maar niet met deze man. Ik kan zijn gladde praatjes bijna niet verdragen.

Laatst zei ik tegen mijn zussen dat ik Henk maar een patser vond. Ze lachten me vierkant uit. Of ik soms jaloers was nu mijn moeder minder tijd voor me heeft... Ik weet ook wel dat ik blij voor haar moet zijn, maar ik kan het gewoon niet. Ik ben bang dat deze man mijn moeder gebruikt om zijn ego op te krikken en dat hij straks zoveel aandacht opeist dat er geen plaats meer is voor mensen die echt om haar geven. Maar mijn moeder ziet er stralend uit en ze zegt vaak hoe fijn het is dat wij het zo goed met haar nieuwe liefde kunnen vinden. Daarom hou ik mijn mond maar, ik wil haar geluk niet bederven. Maar ik hoop dat ik daar geen spijt van krijg.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief