Ik leer mijn kinderen stelen

Het begon twee jaar geleden toen mijn man zijn baan als stukadoor kwijtraakte. Daar zit je dan met vier kinderen en een deeltijdbaantje als schoonmaakster. Uiteraard probeert mijn man een nieuwe baan te vinden, maar zeker in deze tijd van recessie is dat bijna onmogelijk in de bouwbranche. Het is dan ook elke week beknibbelen tijdens het boodschappen doen.

Een tijdlang deed ik heel erg mijn best om de touwtjes aan elkaar te knopen, maar het werd steeds moeilijker. Toen heb ik een vreselijke beslissing genomen. Ik heb mijn twee zoontjes geleerd om dingen mee te nemen uit de winkel zonder te betalen... Ze doen dit nu al maanden. En ook al weet ik dat het ontzettend verkeerd is, ik zie niet hoe ik anders rond moet komen.

De oudste is dertien en hij is er redelijk bedreven in. Ik schrik er af en toe gewoon van, hoe makkelijk hij iets in zijn jaszak laat glijden. Zonder blikken of blozen. De jongste van negen is minder handig. Dat ik het hem toch laat doen, komt omdat hij gezien zijn leeftijd waarschijnlijk alleen maar een standje zal krijgen als hij wordt betrapt. Dankzij mijn zoons hebben we iedere avond genoeg te eten, maar de prijs die we ervoor moeten betalen is hoog.

De oudste is al een keer betrapt toen hij alleen op pad was. Ik was thuis toen opeens de telefoon overging. Met hartkloppingen nam ik op, want ik wist wat hij op dat moment aan het doen was. Het was inderdaad de manager van de supermarkt bij ons in de wijk. Mijn zoon was gesnapt toen hij probeerde een pak hagelslag mee te nemen. De bedrijfsleider vroeg me naar de winkel te komen. Ik was doodsbang; zou hij mij verraden hebben en wat zouden de gevolgen zijn?

Met trillende handen fietste ik naar de supermarkt. Even later stond ik in het kantoortje achter in de winkel. Mijn zoon zat aan de tafel en ik zag dat hij had gehuild. Dat greep me enorm aan. Wat had ik mijn kind aangedaan? De bedrijfsleider vroeg of hij de hagelslag voor mij had gestolen. Mijn zoon keek me aan met pijn in zijn ogen. Maar hij verried me niet. In plaats daarvan zei hij dat hij het voor de kick had gedaan. Ik kan niet beschrijven hoe opgelucht ik was. Helemaal toen ze mijn zoon met een waarschuwing lieten gaan.

Ik nam me voor om mijn kinderen nooit meer te laten stelen. Tot ik weer eens geen cent in mijn portemonnee had. Heb ik ze toch weer wat laten pikken. Mijn man weet van niks. Hij zou het niet begrijpen. Maar ik ben doodsbenauwd voor zijn reactie als hij er ooit achterkomt. Telkens als hij met onze jongste speelt of praat, ben ik bang dat hij het geheim verraadt. Ik kan alleen maar hopen dat mijn man snel weer werk vindt, zodat ik mijn zoons het stelen weer kan afleren. Maar voorlopig is er helaas nog geen zicht op een andere baan.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief