Zonder kinderen was ik gelukkiger

Inmiddels wonen we in een rijtjeshuis, omringd door souvenirs van ons avontuurlijke verleden, met een tweeling – jongen/meisje van 3 jaar – en een praktische gezinsauto voor de deur. Ik verplicht mezelf om elke dag mijn zegeningen te tellen: leuke man, lieve kinderen, interessant werk, lieve familie en vrienden, en ik ben gezond.

Ik mag niet klagen en dat doe ik dan ook niet. Niet hardop, althans. Maar dat stemmetje in mijn hoofd trekt zich van die obligate optelsom niets aan. Het roept: ‘Je speelt dat je gelukkig bent, maar je voelt het niet.’ Ik schaam me, maar het is waar... ik ben ongelukkig! Eigenlijk vanaf het moment dat ik zwanger bleek.

Ik had geen duidelijke kinderwens, nooit gehad ook. Maar vriendinnen werden moeder en riepen vanaf hun roze wolk dat het mooier was dan welke reis ook. Zelfs mijn stoere Marlboro Man werd week bij het zien van zijn pasgeboren neefje. Toen wist hij het zeker: hij was klaar voor een heel nieuw avontuur. Nu ik nog. Het leek alsof er overal om mij heen een pro-kinderen campagne werd opgestart. Resultaat: nadat mijn Marlboro Man plechtig had beloofd dat we de zorg eerlijk samen zouden delen, mieterde ik de pil in de prullenbak. In no time was ik zwanger. Van een tweeling.

Doodeng vond ik het en doodziek was ik, 36 weken lang. Via een keizersnee werd ik in een keer moeder van een jongen en een meisje. Ze moesten wegens ademhalingsproblemen nog een tijdje in het ziekenhuis blijven. Met een lelijke ritssluiting in mijn buik keek ik vol verbazing naar die twee roze wurmpjes in hun plastic bakjes en wachtte ongeduldig tot ik overspoeld zou worden door warme oergevoelens, zoals alle moeders in mijn omgeving. Tevergeefs. Ze zijn nu drie en erg lief, maar nog steeds zorgenkindjes. Míjn zorgenkindjes, want mijn man maakt zijn beloftes niet waar en geeft intussen zijn baas de schuld dat hij niet vaker thuis kan zijn.

Dat kan ik niet, want ik ben eigen baas en werk thuis. Tenminste, dat probeer ik, maar zieke kinderen kun je nu eenmaal niet makkelijk uitbesteden. Natuurlijk hou ik van die twee wurmen. Vooral als ze voor het slapengaan frisgewassen in hun pyjamaatjes tegen me aankruipen voor een verhaaltje en ik daarna eindelijk even een momentje voor mezelf heb. Ik tel de dagen tot ze naar school gaan. Het klinkt hard, dat weet ik, zeker voor vrouwen die ongewenst kinderloos zijn, maar mijn leven was zo veel leuker toen ik nog geen kinderen had. Ik had beter naar mijn eigen gevoel moeten luisteren, dan was het nooit zover gekomen. Soms heb ik het gevoel dat ik stik. Dan wil ik het eerste het beste vliegtuig stappen en gewoon nooit meer terugkomen.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief