'Wie goed doet, goed ontmoet? Niet dus'

Tegenover ons stond een typisch Portugees huis, dat jarenlang niet bewoond was geweest. Toen er een Nederlands echtpaar rond het huis liep, begrepen wij dat zij de nieuwe eigenaars waren. We maakten kennis met dit aardige stel, dat plannen had om het huis te verbouwen en een mooie tuin met zwembad te laten aanleggen. Omdat hun huis in Nederland nog moest worden verkocht, vroegen zij ons om een beetje toezicht te houden tijdens hun afwezigheid. Natuurlijk, dat deden we graag.

De verbouwing begon en elke morgen overhandigde ik de sleutel van het huis aan de bouwvakkers om deze ’s avonds weer in ontvangst te nemen. We hadden met onze nieuwe buren afgesproken dat we contact zouden opnemen als er problemen waren. Toen de renovatie van het oude huis klaar was, ontdekten we dat hun dak lekte. Na een flinke regenbui stond een deel van het huis blank. We verplaatsten de antieke meubels, föhnden de nieuwe gordijnen droog, namen de wanden met een spons af en schrobden en dweilden de vloeren. Niet één, maar zes keer! Hun laconieke reactie aan de telefoon: ‘O, nou, we zullen zorgen dat het verholpen wordt.’

Op een zaterdagmorgen ontdekte ik dat er twee onbekende mannen aan de overkant bezig waren om de aluminium luiken te stelen. Toen wij eraan kwamen stormen, maakten ze zich uit de voeten. De buurvrouw schrok van het bericht en vroeg of we de luiken in onze garage wilden leggen. Ze vonden het blijkbaar vanzelfsprekend wat wij voor hen deden, want een dankjewel kon er wederom nauwelijks af.

Als laatste was de tuin aan de beurt. Hij werd aangelegd zonder automatisch sproeisysteem. Iedereen weet dat er van mei tot eind september in Portugal meestal geen druppel regen valt en dat je je tuin elke dag moet sproeien. Hoe regel je dat als je zelf in Nederland zit? Ach, daar heb je toch buren voor! Mijn man, die door de spierziekte ALS steeds meer kracht verliest, heeft elke dag de tuin van tweeënhalve hectare besproeid, vanuit één waterpunt, wat een enorm gesleep met slangen betekende. Bij terugkomst van de buren in Portugal zag de tuin er prima uit. Toen mijn man klaagde dat het wel heel veel tijd en energie had gekost, beaamde de buurman volmondig dat het eigenlijk asociaal was om dit van ons te vragen. Hij zou het goedmaken met een etentje. Dat vonden we beiden wel het minste wat ze konden doen.

Op een mooie dag spraken we af om naar het leuke stadje Tavira te gaan om samen te eten, maar elk restaurant werd door de buurman te duur bevonden. Uiteindelijk belandden we in een afschuwelijke tent waar hij voor ons uiteindelijk e 12,60 afrekende voor een maal dat niet te eten was. Onze teleurstelling was groot. Helemaal toen de buurvrouw ons vervolgens toebeet: ‘Jullie zijn zelf zo gek geweest om zoveel voor een ander te doen!’ Daar stonden we dan, beseffend dat ze nog eens gelijk had ook. Wie goed doet, goed ontmoet? Nee, dat spreekwoord gaat lang niet altijd op.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief