'Ik wil mijn zoon weer zien'

Mijn zoon was een schatje toen hij jong was. Een gevoelige jongen en superlief voor mij. Zeker toen zijn vader mij verliet voor een ander en uit ons leven verdween. Het was wij samen tegen de boze buitenwereld. Maar kleine jongetjes worden groot en liefdesverdriet slijt. Op een bepaald moment stelde ik me weer open voor een nieuwe relatie en prompt liep ik een leuke man tegen het lijf. Letterlijk, in de supermarkt. Voor mij kwam hij precies op het goede moment.

Voor mijn zoon, die toen alweer twaalf was, was het een ander verhaal. Hij had er grote moeite mee om mij met die vreemde man te delen. Bovendien kreeg hij steeds meer problemen op school. In korte tijd veranderde hij in een boze puber. Emotioneel zat ik in een spagaat. Ik wilde loyaal zijn naar mijn zoon, maar vond ook dat ik recht had op mijn eigen geluk. Uiteindelijk werd ik zo moe van die tweestrijd, dat ik besloot om de liefde in de ijskast te zetten, totdat mijn zoon zijn draai had gevonden op de nieuwe middelbare school en weer iets meer handelbaar was geworden. Maar die tijd brak dus nooit aan. Het werd alleen maar erger. Hij kreeg verkeerde vrienden en ik moest hem zelfs een paar keer ophalen op het politiebureau. Ten einde raad zocht ik steun en troost bij de man die ik eerder had weggestuurd. Gelukkig ontving hij mij met open armen.

Toen ik op een bepaald moment zwanger bleek, vond mijn vriend dat het tijd werd om voor ons eigen geluk te kiezen. We gingen samenwonen in zijn huis, omdat dat nou eenmaal groter was. Mijn zoon was het er natuurlijk niet mee eens. Hij kreeg de hele zolderverdieping, een nieuw bed en een nieuwe computer. Alles in de hoop dat hij zou bijdraaien. Dat leek even te lukken, maar toen ik hem op zijn kop gaf omdat hij mijn fiets had laten stelen, flipte hij compleet en schopte mij zelfs tegen mijn zwangere buik. De maat was toen vol. We hebben hulp ingeroepen en hem uit huis laten plaatsen. Mijn vriend wilde hem nooit meer zien en ik moest hem beloven dat ik ook geen contact meer zou zoeken.

Inmiddels zijn we tien jaar verder. We zijn getrouwd en hebben twee leuke dochters, maar toch ben ik me altijd incompleet blijven voelen. Achter de rug van mijn man om ben ik mijn zoon blijven volgen en sinds kort hebben we zelfs weer contact. Hij lijkt eindelijk tot inkeer gekomen, heeft een baan, een vriendin en wordt binnenkort zelf vader. Het contact is tot nu toe via de mail en telefoon gegaan, omdat ik een ontmoeting heb afgehouden. Maar ik kan dit niet langer. Ik móet hem gewoon weer zien, hoeveel verdriet ik mijn man daar misschien ook mee doe. En natuurlijk wil ik straks mijn kleinkind ook dolgraag in mijn armen vasthouden. Ik kan de belofte aan mijn man echt niet langer volhouden. Ik hoop maar dat hij dat begrijpt.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief