'Ik lieg over mijn leeftijd'

Aan het eind van de avond ben ik met hem mee naar huis gegaan. Mijn dochtertje was het weekend bij haar vader, zoals altijd, dus dat kwam goed uit. Ik had gedacht dat we de volgende ochtend snel afscheid zouden nemen en elkaar nooit meer zouden zien. In plaats daarvan had hij croissantjes voor me gebakken en sinaasappels uitgeperst. In de tuin had hij een tafeltje voor me gedekt. Zo lief...

Ik keek in zijn blauwe ogen en voelde de vlinders als een gek in mijn buik rondfladderen. Natuurlijk had ik hem meteen moeten zeggen dat ik zeven jaar ouder was – en moeder bovendien. Maar ik kon het niet over mijn lippen krijgen. We zaten daar zo idyllisch, het was zo’n perfecte ochtend. Ik wilde de sfeer niet verpesten. Die middag ging ik helemaal hoteldebotel naar huis, een gevoel dat eigenlijk nooit meer is weggegaan. We zijn nu een jaar verder. We zien elkaar elk weekend, bij hem thuis. Ik heb gezegd dat ik het doordeweeks zo druk op mijn werk heb, dat ik ’s avonds geen puf meer heb om af te spreken. Hij vindt dat eigenlijk wel best; hij sport graag en spreekt vaak doordeweeks met vrienden af. Dat we nooit bij mij afspreken, vindt hij ook niet vreemd. Ik werk in de thuiszorg en moet dus altijd voor anderen zorgen. Juist in het weekend heb ik behoefte om zelf in de watten gelegd te worden. Bij hem dus.

Het is allemaal waar, maar toch is de onderliggende reden dat ik van maandag tot en met vrijdag voor mijn kind zorg. En dat mijn huis vol staat met speelgoed, en overal foto’s en tekeningen van mijn vierjarige trots hangen. Elk weekend denk ik: nu ga ik het zeggen. Als hij echt van me houdt, dan zijn die paar jaar verschil echt niet erg. Maar dan denk ik weer: hij is nog zo jong, zit hij wel te wachten op een vrouw met kind? Misschien maak ik me druk om niks, maar ik ben zo bang om hem te verliezen. Bij hem voel ik me eindelijk weer geliefd en mooi. Ik wil dat niet kwijt. Maar ik weet ook dat het zo niet langer kan.

Laatst liepen we hand in hand door de stad toen ik een moeder van het schoolplein tegenkwam. Die begon meteen over de aanstaande knutselmiddag. Of ik ook kwam helpen. Ik zei snel dat ik haar nog zou bellen en liep door. Moest ik weer een smoes verzinnen dat ik af en toe als vrijwilliger hielp op de school in mijn buurtje. Wat voelde ik me rot. Dat wil ik niet meer. Maar hoe moet ik het hem vertellen? En hoe kan hij nog van me houden als ik al zoveel leugens heb verteld?”

”In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief