'De hele buurt kijkt me met de nek aan'

Maar wat was ik gelukkig toen ik een leuk huisje vond in het buurtje waar ik zelf als kind had gewoond. Het voelde meteen vertrouwd. Als thuiskomen. Een paar dagen na de verhuizing heb ik alle buren uitgenodigd voor een kop koffie en taart om kennis te maken, en ook dat pakte prima uit. Het was gezellig en ik zag zo al drie vrouwen van wie ik dacht: dat zouden best eens vriendinnen van me kunnen worden. Ook de kinderen vonden meteen aansluiting; een hele opluchting, want zij hadden de afgelopen tijd al genoeg te verduren gekregen.

Een paar weken daarna werd ik al gevraagd op de verjaardag van een van de buren: een leuk stel van halverwege de veertig. Er waren vrienden en familieleden maar geen andere buren, dus ik voelde me helemaal vereerd. Het werd steeds gezelliger en van de buurman kreeg ik ’t ene na het andere wijntje aangeboden.

Op een gegeven moment werd er gedanst in de tuin en hij wilde mij per se salsales geven. Prima, waarom niet. Hij leerde me wat pasjes, pakte me misschien wat vrijelijk beet, maar meer niet. Een beetje teut ging ik weer naar huis en stuurde de oppas naar huis. Diezelfde nacht nog ging de telefoon. Het was de buurvrouw die helemaal hysterisch was en mij van alles beschuldigde. Ik had haar man verleid, ik was een slet, zij had me zielig gevonden omdat ik gescheiden was en nu probeerde ik haar man af te pakken… Het ging maar door.

Op een gegeven moment heb ik gewoon de hoorn erop gegooid. Ik dacht: die is dronken, als ze morgen haar roes heeft uitgeslapen komt ze vast haar excuses aanbieden. De volgende dag kwam ze inderdaad bij me langs – om me nog eens de huid vol te schelden. Ik had openlijk met hem geflirt en haar te kijk gezet tegenover haar familie en vrienden. Iedereen had er schande van gesproken. Ik was een verbitterde gescheiden vrouw die nu wraak wilde nemen door de man van een ander af te pikken. Terwijl ik toch als geen ander zou moeten weten hoe pijnlijk dat is. Ik stond erbij en keek ernaar. Wist echt niet wat ik anders moest zeggen dan: ‘Ik wil je man helemaal niet en heb alleen maar met hem gedanst! Maar als ik het verkeerde idee heb gegeven: sorry.’ Ik hoopte dat het daarmee was afgedaan.

Maar toen ik terugkwam van vakantie merkte ik dat ik geen contact meer kreeg met de andere buurvrouwen. Als ik een praatje probeerde aan te knopen, werd het snel afgekapt. Kreeg rare blikken. Ik weet niet, ik voelde dat er over me gepraat werd. Dat bleek ook te kloppen. Een wat oudere mevrouw kwam me waarschuwen: op het buurtfeest was ik uitgebreid over de tong gegaan. Zij had het nog voor me opgenomen, maar de rest was het erover eens: ik was zo’n vrouw voor wie je moest oppassen. Wat gaf me dat een afschuwelijk gevoel. Ik voelde me er zo thuis en nu word ik door iedereen met de nek aangekeken. Terwijl ik helemaal niks heb gedaan!”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: vrouwmagazine@telegraaf.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam

Volg VROUW ook op Hyves, Facebook, Twitter en Google+

Mail

Print

 Vrouw Nieuwsbrief