‘Ik woon nog samen, maar krijg nog steeds partneralimentatie'

Jarenlang waren we gelukkig samen. De enige smet op onze relatie was dat ik maar niet zwanger raakte, terwijl we dolgraag een kindje wilden. We hebben van alles geprobeerd, maar niets lukte. Onze relatie stond daardoor voor het eerst onder grote druk.

Hij had zich erbij neergelegd en vond dat ik het ook moest accepteren. Ik kon dat niet. We gingen steeds meer langs elkaar heen leven en de intimiteit was ook ver te zoeken. Toen ik op een ochtend de post doornam, viel mijn blik op een creditcard-afschrift. Het bleek de betaling van een hotelovernachting... Ik schrok enorm, had in al die jaren geen moment aan zijn trouw getwijfeld.

Tot mijn grote verbazing gaf hij meteen toe dat hij een minnares had. Al een hele tijd. Laaiend was ik. Toch wilde ik hem niet meteen de deur wijzen en stelde voor om samen in therapie te gaan. Maar mijn vertrouwen was zo geschaad dat onze relatie niet meer te redden viel. De scheiding werd aangevraagd.

Omdat mijn ex een goede baan had en ik parttime werkte, kwam ik in aanmerking voor partneralimentatie. Vierhonderd euro per maand, met de restrictie dat het direct zou worden gestopt als ik een nieuwe partner zou krijgen. Logisch, maar die 400 euro waren intussen mooi meegenomen. Met ups en downs lukte het me om voor het eerst op eigen benen te staan.

En toen kwam er een nieuwe collega op het werk; een leuke vrijgezel. Het klikte wonderwel tussen ons. Vlinders begonnen te fladderen, dus toen hij na een paar dates vroeg of ik met hem verder wilde, kon ik mijn geluk niet op. Het is nu een jaar later en sinds vier maanden wonen we officieus samen.

Mijn eigen huis heb ik onderverhuurd; het is ook nog mijn postadres, want als ik me officieel bij mijn nieuwe liefde inschrijf, heb ik geen recht meer op de partneralimentatie. Die wordt nog steeds maandelijks op mijn rekening gestort. Ik weet dat het verkeerd is, maar die 400 euro zijn een lekker extraatje, waarvan ik af en toe naar de schoonheidsspecialiste kan, lingerie kopen of uit eten gaan.

Eigenlijk vind ik ook dat, na wat mijn ex me heeft aangedaan, ik het verdien. We hebben geen contact meer. Hij woont in een kast van een huis aan de andere kant van het land en heeft geen gezin te onderhouden, dus hij kan het best missen. Niemand weet van mijn fraude. Zelfs mijn beste vriendin niet, want ze zal ongetwijfeld roepen: ‘Je wilt toch niet meer afhankelijk zijn van die man?’ Ze heeft gelijk, maar ik kan dat geld niet meer missen. Dus hou ik mijn mond, althans voorlopig.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: vrouwmagazine@telegraaf.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam

Volg VROUW ook op Hyves, Facebook, Twitter, Google+ en Pinterest

Mail

Print

 Vrouw Nieuwsbrief