Geldverbranding

Tweet

Mail

Print

Foto: TLG

Het EK-abonnement,
6 weken € 20,-!

Ziedaar uw mening.

Menigeen vindt dat veel subsidies overbodig zijn. De burger heeft al moeite genoeg om zijn eigen broek op te houden. Die heeft maar twee handen en kan dus onmogelijk ook nog andermans broeken ophouden, zo mailen mij nogal wat lezers.

De overheid hoeft niet vooraf te bepalen (en zeker niet bij voorbaat te betalen) wat zogenaamd goed voor ons is. Elke cultuurinstelling moet minstens kunnen aantonen dat er belangstelling voor bestaat – en niet alleen bij de organiserende hobbyisten. Een museum voor moderne kunst waar geen hond komt kijken, is alleen maar een kostenpost en waarom zou de belastingbetaler daar jaar in, jaar uit voor opdraaien?

Maar méér nog ergeren lezers zich aan de rijkelijk gemarineerde ambtenarenfeestjes op de zak van de burger, afscheidsparty’s en jubilea van tienduizenden euro’s per fuif, een uurtje lezing van zesduizend euro door bevriende adviseurs, motorescortes bij bruiloften van agenten, gratis ambtenarenfitness in ministeries, het gebruik van de dienstauto met chauffeur om de kinderen naar school te brengen en het goedkoop tanken door overheidspersoneel bij politiegarages. Onhebbelijke zaken, die u raken en boos maken.

Waarom moet die luxe luchtmacht-jet van duizenden euro’s per uur binnen één week twee keer op en neer naar Afghanistan? Eérst vertrekt een hoge pief van de strijdmacht en een paar dagen later maakt het opperhoofd van de militaire politie met hetzelfde toestel een soortgelijk egotripje. Kunnen die twee niet samen door één enkele vliegtuigdeur, zodat de schade beperkt kan blijven tot een kwart miljoen?

De geldverbranding door Brussel is u al helemáál een gruwel, zeker zolang dat parlementaire circus volkomen zinloos heen en weer reist tussen Straatsburg en de Belgische hoofdstad. In mijn ergernis over de rouwadvertenties voor overleden ambtenaren, eerbetoon van belastinggeld, sta ik zeker niet alleen. Maar Richard van der Wiel vindt dat overleden politiemensen op onze kosten betreurd moeten kunnen worden. „Als de columnist komt te overlijden, krijgt hij toch zeker ook een bloemetje van zijn werkgever.”

Bloemen mag men mij gerust nu al sturen en als ik straks in het hiernamaals ronddool, weet ik zeker dat meneer Van der Wiel, als belastingbetaler, dit gelag niet betaalt.