Nieuws/Vrouw
176906396
Vrouw

Esther werd verliefd op de Italiaanse ijsverkoper

Verliefd op Italiaanse ijsverkoper

Verliefd op Italiaanse ijsverkoper

Esther (50) zag hem in de Italiaanse ijssalon en was niet meer bij de hoorntjes weg te slaan. Niet vanwege het lekkere ijs, maar vanwege Enzo’s (53) mooie groene ogen. Het was liefde op het eerste gezicht, voor allebei. Dit jaar zijn ze 33 jaar samen.

Verliefd op Italiaanse ijsverkoper

Verliefd op Italiaanse ijsverkoper

“Elke dag gingen we naar de ijssalon en ik hield niet eens van ijs! Maar ja, je doet gekke dingen als je een jongen leuk vindt.

Mijn beste vriendin en ik waren 17 en net van de middelbare school. Haar ouders vroegen me mee op vakantie naar Hallenberg in West-Duitsland. Dat vond ik super.

Italiaanse jongen

Er was alleen niet zoveel te doen voor jongeren, dus slenterden we elke dag maar naar het dorpje om een ijsje te halen. Mijn vriendin ging voor het ijs, ik voor de Italiaanse jongen met zijn donkere haar en groene ogen. Hij woonde in de zomer bij zijn ouders die van Sicilië naar West-Duitsland waren geëmigreerd, was iets ouder dan ik en niet alleen knap, maar ook spontaan en een beetje brutaal. Ik was op slag verliefd. Maar ja, dit verlegen, blonde meisje uit Heerhugowaard, met nul ervaring in de liefde, durfde dat natuurlijk niet te laten merken. Blijkbaar had Enzo toch iets afgelezen in mijn blauwe ogen en vroeg of we konden afspreken. Mijn hart ging als een razende tekeer, maar Italiaanse jongens hadden in die tijd nogal een reputatie, dus wilde ik alleen afpreken als mijn vriendin ook mee mocht.

Ongemakkelijk

En zo maakten wij de volgende dag met z’n drietjes een boswandeling. Het begon een beetje ongemakkelijk en verlegen, maar uiteindelijk werd het heel gezellig. Enzo was niet alleen aardig als ijsverkoper, maar ook heel leuk buiten werktijd. Na die eerste keer durfde ik een tweede date, met hem alleen, wel aan. We gingen picknicken en ja, we hebben toen aan het eind ook gezoend. De vlinders fladderden in mijn buik, maar ik moest de volgende dag alweer terug. ‘Zodra ik klaar ben met mijn vakantiebaan, kom ik je opzoeken,’ beloofde Enzo. Ik dacht toen dat hij dat alleen maar zei om mij te troosten.

Verrassing!

Een paar weken later ging de bel. Mijn vader deed open. Daar stond hij met z’n koffer! Ik was stomverbaasd. Mijn ouders waren in shock, ik had wel over hem verteld, maar zij dachten dat het niet zoveel voorstelde. Maar Enzo wilde mij per se nog een keer zien voordat hij weer naar de hts op Sicilië ging. Ze wilden hem niet wegsturen, dus werd het logeerbed opgemaakt. Het werden heel gezellige dagen met de praatgrage Enzo. De weerstand en vooroordelen van mijn ouders over Italianen verdwenen als sneeuw voor de zon. Ze zagen dat hij een leuke jongen was die het serieus meende. Enzo zei heel romantisch: ‘Toen ik jou de ijssalon zag binnenlopen, wist ik gewoon dat jij het was.’ Hij zei dat hij me zo mooi vond, met mijn blonde haar en blauwe ogen. Sinds dat bezoek hadden we officieel verkering; ik voelde me heel gelukkig.

Aftellen tot kerst

De postbode kreeg het daarna druk. Er gingen wekelijks liefdesbrieven over en weer. De ene week belde hij, de andere keer ik. Mijn complete zakgeld ging op aan de telefoonrekening en ik telde de dagen af voordat ik hem weer zou zien. Dat was met Kerstmis. Hij ging op bezoek bij zijn ouders in Hallenberg en ik zou hem daar weer ontmoeten, en natuurlijk ook mijn ‘schoonouders’. Die waren aanvankelijk minder enthousiast over ons. Zij zagen hem liever met een meisje uit hun eigen omgeving. Mijn ouders zagen geen belemmeringen; ik was inmiddels 18 en ze wisten dat onze relatie geen bevlieging was. Enzo verzweeg voor zijn ouders dat ik hem het jaar erop rond Pasen op Sicilië zou bezoeken. Hij woonde in een traditionele plaats, in z’n uppie in het huis van zijn ouders. Er zouden veel praatjes ontstaan als ik bij hem zou slapen. Daarom sliep ik officieel bij de buren, maar er was een sluiproute via de achtertuinen waardoor we toch bij elkaar konden zijn. Mijn ouders maakten daar geen probleem van.

Op de Vespa

Het werd een heerlijke vakantie: we reden op de Vespa naar het bos, gingen picknicken... We hebben ons zelfs verloofd. Enzo’s manier om te bewijzen dat hij serieus was. Toch is het in de volgende drie jaar ook weleens uit geweest. Ik werd onzeker door de scepsis van sommigen. Ze zeiden: ‘Je denkt toch zeker niet dat je de enige bent?’ En: ‘Je bent nog zo jong om je al te binden.’ Dus besloot ik er een punt achter te zetten. Toen hij vervolgens – kapot van liefdesverdriet en twee dagen reizen – voor m’n deur stond, wist ik zeker: dit was echte liefde! Eenmaal geslaagd voor zijn studie kwam Enzo naar Nederland. Hij vond in no time een baan bij Hoogovens. We waren zo blij; nu nog een huis, dan kon ons leven samen beginnen. Mijn kamer thuis puilde uit van de spullen die we voor onze uitzet kochten. Dolblij waren we toen we een woning vonden. Ons sprookje kon beginnen. Dachten we...

Plannen in duigen

Er viel een officiële brief uit Italië op de deurmat: een oproep voor militaire dienst. ‘U dient zich binnen twee weken bij de kazerne te melden.’ Ik moest vreselijk huilen, dacht dat ik doodging. Enzo moest weer weg. Een jaar lang. Al onze plannen vielen in duigen! Het was de moeilijkste tijd van m’n leven en een beproeving voor onze liefde, maar we hebben het overleefd. Enzo kwam een jaar later terug en vond direct weer een baan. Na deze valse start konden we eindelijk ons leven in Nederland opbouwen. Dat heerlijke leven duurt nu al 33 jaar. We trouwden, kochten later een mooi huis en kregen ook nog een lieve dochter (nu 24 jaar).

Weerzien

Het enige waarmee Enzo in Nederland moeite heeft, is het einde van de zomer, wanneer het weer koud en donker wordt. Dan wordt hij bijna depressief. Daarom gaat hij geregeld terug naar zijn geboorteplaats waar hij een stuk grond heeft geërfd van zijn inmiddels overleden ouders. Dan ziet hij al zijn oude vrienden en familie weer en is hij de hele dag lekker buiten. Ik ga niet mee omdat ik niet goed tegen de hitte kan en gezondheidsproblemen heb. Ik vermaak me prima in m’n eentje, maar ben altijd blij als hij weer met z’n koffer voor de deur staat. Net als 33 jaar geleden. En dan ben ik weer net zo verliefd.”

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat deze zomer iedere zaterdag bij De Telegraaf zit.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.