26147
Columns

Kringen: Rob Hoogland

Laf

Let maar op: meestal wordt er daarna gas teruggenomen. Dan wordt beweerd dat de woorden verkeerd zijn geïnterpreteerd. En dat de criticasters die meteen op hun achterste benen stonden er verstandig aan zouden doen om voortaan wat meer nuance in te bouwen. Via de band krijgen die criticasters dus vaak zelfs nog een milde veeg uit de pan ook.

Intussen is - je zou bijna denken om ons er alvast aan te laten wennen - het wel verspreid. Het nieuws, bedoel ik. Het nieuws waarin de islam altijd een negatieve rol speelt. Dat wil zeggen: in onze ogen een negatieve rol, ofschoon ik met dat ’onze’ ook weer moet uitkijken omdat ik daarmee het wij/zij-denken bevorder. Voor ik het weet heb ik - je moet er niet aan denken - een Sunny Bergman-type achter mij aan.

U wilt voorbeelden van dat gas terugnemen?

Wat te denken van dit bericht op de Telegraaf-site: ’Het kerstfeest mag toch worden behandeld in de klassen van de Duits-Turkse eliteschool Instanbul Lisesi. Dat hebben de Turkse schoolleiding en de Duitse afdeling van de school na een gezamenlijke vergadering bekendgemaakt. Eerder hadden de Duitse docenten op de middelbare school in Istanbul via een e-mail nog de mededeling gekregen dat zij geen aandacht aan het christelijke feest mochten besteden in de lessen.’

En wat te denken van de reactie van de NPO op de kritiek die losbarstte nadat er met het oog op de naderende kerstdagen een filmpje van NPO-vedetten was getoond die plezier met elkaar maakten. Hoewel... kerstdagen... Die werden juist niet genoemd. ’December vier je samen’, hoorden we. Waarna de heisa uitbrak en de NPO ineens met nóg een filmpje waarin de kerst wel werd genoemd op de proppen kwam, en met de reactie waar ik naar verwees: „We hebben twee kerstpromo’s gemaakt: één om mensen een gezellige decembermaand te wensen en één om mensen een gezellige kerst te wensen.”

Ja ja.

En gij geleuft het.

Ook daar zou je trouwens je vraagtekens bij kunnen plaatsen: waarom niet gewoon iederéén een gezellige kerst toegewenst?

Het heet hier Nederland, bij mijn weten.

Drie stappen vooruit, twee achteruit. Dat kennen we van de oorspronkelijke versie van de Processie van Echternacht. Een roomse optocht, maar je zou aan de hand van voornoemde voorbeelden bijna gaan denken dat het hier een mohammedaanse traditie betreft, waaraan die laffe, bange NPO meedoet.

Over vijf jaar zijn er tien stappen achteruit gedaan en vijftien stappen vooruit.

Ik voorspel u: dan mag in Istanboel het kerstfeest echt niet meer worden behandeld in de klassen van de Duits-Turkse eliteschool Instanbul Lisesi, en dan zendt de NPO inderdaad in de laatste maand van het jaar alleen nog promo’s uit waarin ’December vier je samen’ wordt geroepen.

En wij?

Sorry, ik zeg het toch: wij.

Wij staan alvast met de broek op de hielen voorover gebukt.