Entertainment/Film
1010025309
Film

Filmrecensie

Friese film ’Grutte Pier’ oubollig geschiedenislesje

— Wat: drama, biografie

— Regie: Steven de Jong

— Met: Milan van Weelden, Elske DeWall,

— Bram van der Vlugt

Milan van Weelden als de woeste titelheld van ’Grutte Pier’.

Milan van Weelden als de woeste titelheld van ’Grutte Pier’.

Met typische stijfkoppigheid stampte regisseur Steven de Jong (De fûke, De hel van ‘63) het historische drama Grutte Pier uit de Friese kleigrond, de eerste helft van een beoogd meerdelig epos. Hij deed dat over een periode van zes jaar, met minimaal budget en minimale middelen. Een prestatie die respect afdwingt, zelfs al rammelt het resultaat.

Milan van Weelden als de woeste titelheld van ’Grutte Pier’.

Milan van Weelden als de woeste titelheld van ’Grutte Pier’.

Ingeklemd tussen een proloog en een epiloog die de nog altijd onafhankelijke geest van het Friese volk moeten verbeelden, duikt Grutte Pier in het verhaal van Pier Gerlofs Donia (1480-1520). De film schildert hem af als een Braveheart zonder kilt: een goedmoedige reus die door de moord op zijn gezin verandert in een door wraakzucht gedreven geweldenaar en zich ontpopt tot een volksleider tegen wil en dank, vechtend voor Friese onafhankelijkheid.

Zijn imposante postuur en zijn lengte van 2 meter 8 hielpen musicalster Milan van Weelden aan de titelrol. Dat hij acterend wat minder goed uit de verf komt, heeft vooral te maken met de - deels Friese - dialogen die alles uitspellen én met een scenario dat weinig aan de verbeelding overlaat. Datzelfde geldt voor de omfloerste droombeelden en herinneringen die hem pijnigen.

Stemmen in zijn hoofd zetten Pier in deze film aan tot steeds meer bloedvergieten, terwijl machthebbers als de Gwijde van Vlaanderen (Bram van der Vlugt in zijn allerlaatste filmrol) en vooral de slinkse Hertog van Gelre (Cas Jansen) politiek voordeel proberen te behalen uit de drieste acties van Grutte Pier en zijn in Friese vlaggen gehulde boerenleger.

Hun uitdossing geeft de knokpartijen iets potsierlijks, een indruk die niet wordt ontkracht door de wijze waarop deze confrontaties met de vijand in beeld zijn gebracht. Wel slim dus dat een flink deel van de gevechtsscènes uit getekende animaties bestaat, die de hitte van de strijd beter weten te vangen. Niet alleen de gehate Hollanders krijgen zo in Grutte Pier een lesje, ook hedendaagse Friezen met weinig historische besef worden door deze film geschoold, helaas op een nogal oubollige manier.

✭✭ (2 sterren van de 5)