Entertainment/Cultuur
1058733717
Cultuur

Ook twee concerten dit weekeinde in Ahoy

Recensie Waylons nieuwe album ’Human’

Onverbloemd en onbevreesd écht, dit zesde album van Waylon.

Onverbloemd en onbevreesd écht, dit zesde album van Waylon.

Aan de ene kant een in Nashville gemaakt, door country gekleurd nieuw album dat een inkijkje biedt in wat er om gaat in dat malle hoofd van ’m. Aan de andere kant twee Top 1000-shows in Ahoy vandaag en morgen. Zullen we dit het weekeinde van Waylon noemen?

Onverbloemd en onbevreesd écht, dit zesde album van Waylon.

Onverbloemd en onbevreesd écht, dit zesde album van Waylon.

Het wordt alweer het vierde jaar dat Waylon, ofwel Willem Bijkerk, onder de Top 1000-vlag het podium betreedt in het Rotterdamse sportpaleis. Dat het dan niet om zijn eigen repertoire draait, heeft de 39-jarige zanger er nooit van weerhouden er met ziel en zaligheid in te gaan. Zoveel artiesten met zo’n grote jaarlijkse concertreeks zijn er niet. En dat hij kan zingen kan hij juist ook in de allergrootste pop- en rockklassiekers laten horen, zal ongetwijfeld ook vandaag en morgen weer blijken.

Zesde album

Het nieuws van de dag voor iedereen die géén kaartje heeft, is Human. Album numero zes, gemaakt in country-walhalla Nashville en bestaande uit slechts acht nummers. Qua sound en sfeer is het een logische opvolger van zijn vorige, The world can wait, die hij in dezelfde Amerikaanse stad maakte. De muziek die daar gemaakt wordt is na diverse uitstapjes dus toch waar de man die zich naar Waylon Jennings vernoemde zich het meest bij thuis voelt.

Het moet gezegd: we horen hier duidelijk iemand in zijn element. Ook omdat er onderwerpen passeren die hem aan het hart liggen; Waylon bezingt zowel het leven, de liefde, zijn kinderen én zichzelf. Country bood hem daarbij dit keer handvatten, maar meer dan ooit zocht hij daarin een eigen muzikale weg.

Subtiel

Iets wat bijvoorbeeld de fijne opener I should be loving you opleverde, met slechts zeer subtiele verwijzingen naar de broed- en productieplaats van dit alles. Helemaal aan de andere kant van het spectrum staat weliswaar het linedancerige My heart don’t break. En toch is dit onder aan de streep absoluut geen plaat die draait om de mooiste slidegitaren of het snelste fiddles, maar gewoon om acht goudeerlijke liedjes. Een album ook waarop de lieve, de goedhartige Waylon naar voren komt én de ’outlaw’ in hem. Daar verwijst de titel, Human, ook naar: hij heeft het mens-zijn misschien nog niet helemaal onder de knie, maar hij probeert het! Onverbloemd, onbevreesd écht, deze plaat.

Hoe mooi twee avonden in Ahoy dan ook zijn, op het geslaagde Human mag Waylon nu al het meest trots zijn.