Entertainment/Film
10756227
Film

Recensie

’De belofte van Pisa’: Trompet biedt toekomst ✭✭✭

— Wat: drama

— Regie: Norbert ter Hall

— Met: Shahine El-Hamus, Olivia Lonsdale, Yorick van Wageningen

Samir (Shanine El-Hamus) slaat het leukste meisje van de klas (Olivia Lonsdale) aan de haak in ’De belofte van Pisa’.

Samir (Shanine El-Hamus) slaat het leukste meisje van de klas (Olivia Lonsdale) aan de haak in ’De belofte van Pisa’.

Twee dromen had schrijver Mano Bouzamour toen hij in 2013 debuteerde met zijn roman De belofte van Pisa. Zijn stevig autobiografische boek moest A) een bestseller worden en B) een verfilming krijgen.

Samir (Shanine El-Hamus) slaat het leukste meisje van de klas (Olivia Lonsdale) aan de haak in ’De belofte van Pisa’.

Samir (Shanine El-Hamus) slaat het leukste meisje van de klas (Olivia Lonsdale) aan de haak in ’De belofte van Pisa’.

Met 26 herdrukken ging zijn eerste wens al ruimschoots in vervulling. Nu is ook zijn tweede ambitie verwezenlijkt, want regisseur Norbert ter Hall bewerkte Bouzamours roman voor het witte doek.

We volgen Samir, een ogenschijnlijk kansarme Marokkaan die in Amsterdam-Noord opgroeit bij zijn ongeletterde ouders en criminele broer Mo. Maar de tiener heeft een talent waarmee hij zijn uitzichtloze milieu kan ontvluchten. Samir kan prachtig trompet spelen en wordt toegelaten op een kakkineus muzieklyceum. Op een avond – bij ijscokar Pisa – doet Samir zijn broer een belofte: als eerste van de familie zal hij een diploma halen.

Er ontspint zich een boeiend coming-of-age-drama met nieuwkomer Shahine El-Hamus als grootste attractie. Op geloofwaardige wijze transformeert hij van potentieel straatboefje naar charmante jongeman die gaandeweg verliefd wordt op cultuur, en op rijkeluisdochter Anneliesen haar biotoop Amsterdam-Zuid.

Toch is het lastig De belofte van Pisa volledig te omarmen. De film wemelt van overbodige en vragen oproepende terzijdes die de vaart, diepgang en logica van het verhaal traineren. Dan zijn er nog een geforceerde scène over Anne Frank en een geïmproviseerd liefdeskwartet, dat in het boek nog een triootje was. Het zijn pijnpuntjes die van ’Pisa’ uiteindelijk een glad en politiek correct publieksdrama maken. Dan was het recente De libi een rauwere en meer pure film over jeugdige buitenbeentjes die hun plek in de samenleving proberen te vinden.