Nieuws/Entertainment

Tenniskampioen komt tot rust bij Nederlandse

Boris Becker bewaakt zijn liefde voor Sharlely Kerssenberg

„Hè hè, eindelijk!” Dat dacht Sharlely Kerssenberg toen Boris Becker afgelopen jaarwisseling voor haar op de knieën ging. Het Nederlandse model heeft diep in haar hart altijd geweten dat ze ooit haar jawoord zou geven aan haar grote liefde. Zelfs toen ze een tijdje uit elkaar waren.

Het liefdesgeluk straalt van Sharlely en Boris af. „Of ik gelukkig ben? Wat denk je?” zegt de ex-tennisster Boris breed lachend. „Lilly is niet alleen beeldschoon, ze is gewoon een geweldige vrouw. Lief voor de kinderen, slim en heel spontaan. Ik zal haar wel in de gaten houden hoor, want ik wil natuurlijk niet dat iemand daar misbruik van maakt. Ja, zie mij maar als haar Duitse herdershond.”

De uitnodigingen, de kleding, het feest, Sharlely Kerssenberg (32) heeft bijna een dagtaak aan het voorbereiden van haar huwelijk. Ze wilde ook niets liever dan alles zelf regelen, want ook al is het een privéparty, één ding staat voorop: 12 juni moet een onvergetelijke dag worden in het Zwitserse St. Mortiz, waar ze Boris Becker (41) haar jawoord zal geven.

„Gelukkig zitten Boris en ik op één lijn en hebben we niet staan kissebissen over bijvoorbeeld de kaarten. Dat gaat er bij andere stellen door alle stress wel anders aan toe!” lacht ze onder het genot van een glas rosé en een sigaretje. „Lekker. Even een momentje voor mezelf.”

Ze herinnert zich hun eerste ontmoeting: „Ik zat op 4 september 2005 te eten bij Silvano’s, een heerlijk Italiaans restaurant. Ik zag Boris Becker wel binnenkomen met zijn zoontje maar ik deed net alsof ik hem niet zag. Leuke vent, dacht ik nog, maar verder niets. Ik viel ook niet in katzwijn, want ik had niets met tennis. Boris liet via een serveerster vragen of hij mijn telefoonnummer mocht hebben. Wat schattig, dacht ik nog, durft hij dat zelf niet te vragen?”

„Ik heb het gegeven en na twee maanden kwam het tot een eerste afspraakje. Het klikte meteen. Na het avondje uit gaf hij me een zoen op mijn voorhoofd. Ik was op slag verliefd. Gelukkig was het wederzijds, want vanaf dat moment waren we onafscheidelijk. Ik ben zijn Lilly, en dat laat ik maar zo, want Sharlely kan hij echt niet uitspreken!”

Na een jaar kwam toch de klad in hun relatie. „Ik was teruggegaan naar Londen, Boris woonde in Zürich en reisde zowat de halve wereld rond. Vaak ook naar Miami, waar zijn kinderen wonen. Al dat reizen, we hielden wel van elkaar maar konden het niet meer opbrengen ons leven praktisch te delen. We bleven vrienden in die tijd, ik ging zelfs gewoon nog mee op vakantie. Hoewel hij verloofd was met een ander in die tussentijd hield ik nog steeds van hem. Ik heb gewoon altijd geweten dat we voor elkaar bestemd waren. En ik had gelijk: in oktober 2007 kwam hij naar Londen, hij móést me spreken. Tja, en de rest is historie!”

Ook Boris’ kinderen zijn gek met Sharlely. „Ze zien me gelukkig niet als hun moeder, maar meer als hun grote zus. Schattig toch als Noah zegt: ’Die bikini staat je goed!’ En de kleine meid? She adores me! Ze zijn door het dolle heen dat we gaan trouwen.”

Sharlely wordt weggegeven door haar oma: Esseline Kerssenberg-Bradley. De Surinaamse is de sleutelfiguur in het leven van Sharlely. Ze ontfermde zich over haar en haar een jaar jongere zusje Melissa toen de peuters hun moeder verloren na een auto-ongeluk.

„Ik was drie en kan me er niets meer van herinneren. Ik kan dus ook niet zeggen dat ik mijn moeder Yfna ooit heb gemist. Ik vind het wel jammer dat ik haar nooit heb gekend. Ik heb ook nooit geweten wie mijn vader is. Voor ons zijn oma en opa dus onze ouders. Zij hebben uiteindelijk ook de officiële adoptie geregeld. Hun hart was natuurlijk al gebroken door het verlies van hun dochter, maar hun kleinkinderen ook nog eens in een tehuis te zien opgroeien, dat konden ze niet aan. Na een paar maanden al konden we voorgoed met ze mee naar huis.”

De meisjes waren gek met hun grootouders. „Maar oe, oma was streng, hoor. Surinaamse normen en waarden had ze hoog in het vaandel. Als ik niet luisterde, kreeg ik rustig een draai om mijn oren. En terecht, want ik was een kleine rebel!”

Ze schiet in de lach. „Ik werd zes of zeven, en wilde absoluut een verjaardagsfeestje. Daar komt niks van in, zei oma, dit jaar niet. Eigenwijs als ik was, nodigde ik toch de halve klas uit ’s.middags te komen. Mijn oom deed de deur open en zei verbaasd: ’Shar, wat is dit? We hebben niet eens iets in huis!’ Natuurlijk kreeg iedereen iets te drinken en werd er uit kasten snoep en cake getoverd. Maar toen de kinderen naar huis waren, keek mijn oom me aan met zo’n blik: wacht maar tot oma thuiskomt…” „’Sharleley’, gilde ze, ’naar boven komen, nu!’ Met bonzend hart ging ik de trap op. Ze bleef rustig, vertelde me dat dit geen manier van doen was. De cadeautjes mocht ik bij wijze van uitzondering houden. En ik kreeg nog een mooier cadeau van haar: ze vertelde me met een glimlach dat mijn moeder precies hetzelfde had geflikt in Suriname. Maar dan nog met een hele band er bij!”

Ook op de mavo ging Sharlely haar eigen weg. „Ik was ronduit een moeilijk kind. Luisterde niet, was snel afgeleid. Had eigenlijk voor niemand respect, alleen voor oma en opa. Uiteindelijk ben ik naar de modeschool gegaan, want ik had maar één droom: model in Amerika worden. Als tiener stond ik uren voor de spiegel Engels te spreken en pasjes te oefenen. En was altijd bezig met lippenstift, leuke kleding. Oma en ik struinden alle markten af op zoek naar leuke snufjes. Er was geen geld voor dure merkkleding, maar ze wist altijd van een stofje iets leuks voor me te maken.”

„Via een vriendin van mijn tante kwam ik in contact met Ricardo Gay, een beroemde Italiaanse modellenscout. Mijn tante betaalde het ticket: ik mocht voor één dag naar Italië! Geweldig, ik voelde me meteen thuis in dat wereldje. Maar ja, ik was wel een paar kilo te zwaar. ’Te dik?’ schrok ik. Ik woog 60 kilo en had nu eenmaal billen en borsten, heel Surinaams. Oké, zei mijn tante, als dit is wat je echt wilt, gaan we ervoor. Want het alternatief is dat je waarschijnlijk achter de toonbank van een bakkerij terechtkomt.”

„Ik ben bij haar en haar man gaan wonen in Nijmegen. Trainde me een versuffing, dronk geen druppel alcohol en leefde zo’n beetje op yoghurt. Na zo’n negen maanden kon ik aan de slag in Italië. Er ging een wereld voor me open. Ik ontmoette allerlei meiden van over de hele wereld. En ik was als model in trek: superspannend vonden ze me, want ik was natuurlijk niet blank, maar ook niet zwart.”

„Na een jaar kwam ik jubelend terug in Nijmegen. Ik had mijn draai gevonden, wist wat ik wilde: naar Londen. Daar werkte ik keihard, want ik wist nu ook dat ik mijn allergrootste droom zou kunnen waarmaken: Amerika!”

„Om wat bij te verdienen, werkte ik ’s.avonds als croupier. Toen ik werd gevraagd voor een nieuw casino in Israël, zag ik, wispelturig als ik was, daarin ook weer een nieuwe uitdaging. Ik was 22 en had geld als water, verdiende 4000 dollar netto per maand. Af en toe stuurde ik wat geld naar opa en oma en heb ze ook twee weken laten overkomen. Een prachttijd! Na een jaar was ik toe aan iets nieuws en ben naar Miami vertrokken.”

Glimlacht: „29 september 1999, ik zal die datum nooit vergeten. Daar stond ik dan met twee koffers bij mijn hotelletje op Collins Avenue. Op de bonnefooi ben ik modellenbureaus gaan afgestruinen. Binnen no time liep ik op de Miami Fashion Week. En werd het reclamegezicht van biermerk Cores Light. Lachen, ik lust niet eens bier! Ik deed er alles aan om net zo goed te worden als mijn idolen Heidi Klum, Christie Turlington, Claudia Schiffer en Naomi Campbell. En maar oefenen op die wiebelhakken, veel sporten en streng diëten. Viel niet mee, hoor. Want als er iemand van lekker eten houdt, ben ik het.”

Haar oma is blij dat Sharlely eindelijk haar rust heeft gevonden. „Ze reageerde ook zo heerlijk nuchter. Toen ik haar vertelde dat ik een nieuwe vriend had, Boris Becker, stelde ze twee vragen. Een: is hij aardig? En twee: gelooft hij in God? Niks geen gezeur over zijn drie kinderen uit drie verschillende relaties. En het maakt haar niet uit dat hij wereldberoemd is. Mij ook niet, hoor. Maar het heeft mijn leven wel drastisch veranderd. Iedereen doet opeens superbeleefd tegen me, wachttijden bestaan er niet voor ons. Dat was wel even wennen, maar eerlijk gezegd ook wel een prettige bijkomstigheid. Ook in mijn modellenwerk is het anders geworden. Ik hoef nu niet meer zo nodig. Ik neem alleen nog een opdracht aan als ik die echt leuk vind.”

Ze kijkt op naar Boris, die weer is aangeschoven. „Zeg het dan…”, plaagt Sharlely haar aanstaande in het Engels. „Toe schatje, zeg het dan…” En dan rolt er zowaar een Nederlandse volzin uit de mond van de Duitser: „Ik houd van jou!”