Nieuws/Entertainment

Paskal Jakobsen 'gered' door verdriet

Oerzeeuw Paskal Jakobsen had al een burn-out op zijn 26e. Overwerkt door een te groot succes van de beste Nederlandstalige rockband Bløf. Kort na een fantastisch Ahoy-concert, waarvoor hij zichzelf bijeen had geraapt, verongelukte drummer Chris Götte op zijn motor.

„Gek om te zeggen. Maar dat grote verdriet werd eigenlijk mijn redding”, zegt hij nu. „Mijn opgekropte gevoelens waren in één klap onbelangrijk.” Bløf bestaat twintig jaar. De band brengt binnenkort een verzamel-cd uit met hun grootste hits, op 3 november zetten ze het nieuwe Ziggo Dome in Amsterdam op zijn kop en volgende week verschijnt de zeer eerlijke biografie Hier.

„We zijn halverwege”, zegt de intussen 38-jarige leadzanger Paskal. „We willen er nog minstens twintig jaar aan toevoegen. We zijn daarom wel wat gezonder gaan leven. Er is gezonde catering, voor optredens wordt er niet gedronken. En ik als ongezondste van allemaal ben gaan sporten en in een half jaar veertien kilo afgevallen.”

In het najaar van 2000 was Bløf een oncontroleerbare machine geworden. Iedereen wilde de mannen van Aan de Kust, Liefs uit Londen en Dansen aan zee live horen en zij zeiden zelden nee. „Wat we deden, was zo intens en verslindend”, zeggen de leden in de biografie. „We denderden maar voort, niemand wist waar de rem zat."

Paskal: „Er was een waanzinnige werkdruk. Bijna alle dagen in de week reisden we door Nederland. Na de optredens haalden we door in de bar van de concertzaal omdat we nog zo vol adrenaline zaten. Tegen de ochtend gingen we pas slapen, om een paar uur later weer weg te gaan. Ik was een jonge vent van 26. Er is toch iets niet in orde als je dan een dutje moet doen in de tijd tussen de soundcheck en het concert.”

Verdoofd

„In Tilburg ging het die november echt mis. Ik dacht dat het publiek het niet goed vond wat we deden. Het zweet brak me uit. Paniek. Ik wist zeker dat geen van de 2200 aanwezigen tevreden was. Ik zei dat we een technische storing hadden en ben het toneel afgelopen. Huilen. Daarna hebben we twee maanden niks gedaan. Ik moest leren de angst voor het publiek en het verantwoordelijkheidsgevoel te relativeren. Toen kwam Ahoy. Dat zou meteen de laatste grote rockshow van Chris worden. We begonnen daarna aan de theatertour waarin hij overleed.”

Lees verder in De Telegraaf.