Entertainment/Film
14263958
Film

Recensie: ’Sorry we missed you’

Gevoelige stomp in je maag

— Wat: drama

— Regie: Ken Loach

— Met: Kris Hitchen, Debbie Honeywood, Rhys Stone, Katie Proctor

Ken Loach blijft de gezinsleden in Sorry we missed you dicht op de huid en maakt hun problemen zo herkenbaar mogelijk.

Ken Loach blijft de gezinsleden in Sorry we missed you dicht op de huid en maakt hun problemen zo herkenbaar mogelijk.

Ken Loach is ook op zijn 83e nog altijd een sociaal-realist in hart en nieren. Dat bewijst de Britse filmveteraan opnieuw in Sorry we missed you, een schrijnend familiedrama over moderne slavernij.

Ken Loach blijft de gezinsleden in Sorry we missed you dicht op de huid en maakt hun problemen zo herkenbaar mogelijk.

Ken Loach blijft de gezinsleden in Sorry we missed you dicht op de huid en maakt hun problemen zo herkenbaar mogelijk.

Ricky (Kris Hitchen) heeft een droom. Na jaren voor verschillende bazen te hebben gewerkt, wil hij nu als ondernemer aan de slag en hoopt hij uiteindelijk voldoende over te houden om een huis te kunnen kopen. Via een vriend kan hij beginnen als zelfstandig koerier bij een bedrijf dat voor grote internet-warenhuizen de logistiek verzorgt. Al moet hij daarvoor wel eerst met een flinke lening een bestelbus aanschaffen. Met als direct gevolg dat zijn vrouw Abbie (Debbie Honeywood), die in de thuiszorg werkt, voortaan maar de bus moet nemen. Waardoor ook bij haar alles spaak loopt.

Opgejaagd door schulden, door een piepende mobiele computer die zelfs zijn plaspauzes afknijpt en door een manager die geen enkel begrip toont voor welke persoonlijke omstandigheden dan ook, ziet Ricky zijn droom in een nachtmerrie veranderen. De oplopende spanningen richten hem én zijn gezin ten gronde. Ze worden slachtoffer van een doorgeslagen kapitalistisch systeem, van marktwerking tot in de afgrond en van onze vaak nodeloze ’behoefte’ om alles wat we online bestellen liefst vandaag nog tegen bodemprijzen in huis te hebben.

Soms is de verontwaardiging van Ken Loach zo groot, dat hij zichzelf in zijn films overschreeuwt. Hier bedwingt hij die neiging, door de gezinsleden in Sorry we missed you dicht op de huid te blijven en hun problemen zo herkenbaar mogelijk te maken. Juist hierdoor komt zijn boodschap aan als een stomp in je maag.

✭✭✭✭