Entertainment/Film
1439894790
Film

Filmrecensie

’Drii winter’ maakt het kijkers knap lastig

Prachtige natuurbeelden, dat wel.

Prachtige natuurbeelden, dat wel.

Als ingehuurde boerenknecht is Marco een buitenbeentje, net als de lokale barvrouw en postbode Anna. Tegen het decor van de Zwitserse Alpen bloeit er tussen hen voorzichtig een romance op. Totdat het noodlot toeslaat in Drii winter.

Prachtige natuurbeelden, dat wel.

Prachtige natuurbeelden, dat wel.

  • Wat: drama
  • Regie: Michael Koch
  • Met: Michèle Brand, Simon Wisler, Elin Zgraggen

De stugge Marco heeft sowieso al moeite met het tonen van affectie, maar hij begint zich in dit verstilde drama ook nog eens raar te gedragen. Seksuele driften heeft hij niet meer onder controle. De oorzaak: een hersentumor. Voor Anna een zware last. Ze is immers de enige in het vrome dorp die zich over Marco wil ontfermen. Bovendien heeft ze ook nog een kind om voor te zorgen.

Dat verhaal duurt lang. Regisseur Michael Koch besteedt 136 minuten aan een film die met gemak in 90 minuten had gepast. In dit stroperige tempo - met lange stiltes, impressies van het boerenleven en shots die regelmatig ruggen in plaats van gezichten filmen - maakt Koch het de kijker knap lastig om mee te leven. Het helpt ook niet mee dat de amateurcast met zoveel ingehouden emotie moet spelen. Hoofdrolspeelster Michèle Brand slaagt daar een paar keer in, maar de rest heeft vooral een uitgestreken gelaat.

Drii winter probeert soms wel om op het gevoel in te spelen. Zo zingt een terugkerend koor de kijker vanuit de bergen plechtig toe. Koch lijkt daarmee iets groots en diepzinnigs voor ogen te hebben gehad. Maar onder de streep stelt zijn liefdesdrama weinig voor. Hoe mooi sommige natuurbeelden ook zijn.

✭✭(2 uit 5)