Entertainment/Cultuur
1616608074
Cultuur

Twee sterren voor de moeite

Stefano Keizers’ Sorry Baby is navelstaarderig ’kunstje’

Een klok begint terug te lopen. De voorstelling Sorry Baby van Stefano Keizers zal precies 90 minuten gaan duren. En de eerste negen minuten daarvan zit het publiek slechts naar een wild, onhandig dansende man met een grimas op zijn gezicht te kijken.

Al na vijf minuten beginnen de eerste mensen wat ongemakkelijk te lachen en op hun stoelen te schuiven. Keizers, de man die zich bij Pauw zomaar ineens van zijn stoel liet vallen zoals hij dat ook deed bij het slot van zijn eerste voorstelling Erg heel, zoekt graag de grenzen op. Zijn voorstellingen begeven zich ergens tussen performance art en cabaret in.

Het is lastig om over zijn nieuwste te schrijven zonder te veel weg te geven. Hier staat een artiest die gevangen zit in zijn eigen, mislukte voorstelling. Een duidelijk gevalletje van het ’tweede voorstelling syndroom’. Toch heeft hij besloten de rit samen met zijn publiek uit te zitten. Het bleek goedkoper dan de tournee cancelen.

Een hele tijd kun je nog in het absurdistische universum van Keizers meegaan, maar uiteindelijk is het allemaal net niet rücksichtslos genoeg. Zijn ’dreigementen’ blijken ongevaarlijke losse flodders en nergens stijgt dit toch wat navelstaarderige ’kunstje’ boven zichzelf uit. Sorry Baby blijkt vooral de kleren van de Keizer(s) en gaat als een nachtkaars uit. Hij voorspelt het zelf al: ik krijg twee sterren voor de moeite. Dat duidt dan in ieder geval wel op zelfinzicht.

Wat: cabaret

Wie: Stefano Keizers

Aantal sterren uit vijf: ✭✭