Entertainment/Sterren
1660704871
Sterren

Dochter (7) zangeres herstelt van schedelbreuk

Jennifer Ewbank intens verdrietig: ’Mama, ik haat je’

„Waar Em het zachtste meisje is, was er nu woede. Ze was er klaar mee.”

„Waar Em het zachtste meisje is, was er nu woede. Ze was er klaar mee.”

Jennifer Ewbank (33) en haar gezin leven al meer dan twee weken in grote onzekerheid. Op haar zevende verjaardag liep dochter Emily een schedelbreuk op nadat ze door een pony tegen haar hoofd was geschopt. Op sociale media deelt de zangeres het herstel en daaruit blijkt dat het verdriet nog altijd heel groot is. „Hoe kan ik van iets genieten als mijn kind niet kan genieten en alleen maar aan het vechten is?”

„Waar Em het zachtste meisje is, was er nu woede. Ze was er klaar mee.”

„Waar Em het zachtste meisje is, was er nu woede. Ze was er klaar mee.”

In een uitgebreid bericht op Instagram liet Jennifer woensdag nog weten dat de kleine Emily na negentien prikken, twee CT-scans, complicaties en hersteldagen het inmiddels ’ontzettend goed’ doet. Na twee weken te hebben doorgebracht in het ziekenhuis is het gezin weer thuis. De zangeres en haar man Robin de Munk doen er ondertussen alles aan om het revalidatieproces zo goed mogelijk te laten verlopen.

„In mijn vorige bericht schreef ik dat ik bleef glimlachen naar Em om haar een gevoel van veiligheid te bieden. Dat werd later moeilijker”, schrijft Jennifer vrijdag op Instagram. „Na vijf dagen 24/7 bij Em te zijn, bleef Robin bij haar en ben ik heen en weer gegaan om Ben (hun zoon, red.) te zien, even los te laten en te huilen. Ik merkte dat die vijf dagen van ’groot houden’ eruit moesten.”

Paniek en angst

Door het leed van haar dochter lukt het Jennifer niet om zelf te genieten van het leven. „Dat heb ik, sinds het gebeurde, niet meer toegelaten. Want hoe kan ik van iets genieten als mijn kind niet kan genieten en alleen maar aan het vechten is? Iedere ochtend en avond moest Em een prik in haar been, wat totale paniek gaf bij haar.”

De paniek en angst sloegen bij Jennifers dochter op een gegeven moment ook om in boosheid. „Waar Em het zachtste meisje is, was er nu woede. Ze was er klaar mee. Je kind forceren op zo’n moment is zo hartverscheurend. Alle manieren van voorbereiding kwamen voorbij, maar de beloningskaarten konden haar gestolen worden.”

’Goorste drankje’

Bij prik zeventien was Emily er helemaal klaar mee. „Ze riep voor het eerst: ’Mama, ik haat je!’ Ik hield haar vast en huilde dit keer met haar mee in plaats van mij ’groot te houden’. Ze werd er rustig van en we kwamen juist bij elkaar. Ze vroeg mij waarom ik moest huilen en ik gaf aan dat ik verdriet voel als zij verdriet heeft. Dat ik zo goed begrijp dat ze verdrietig en boos is.”

Uiteindelijk keerde de rust terug toen moeder en dochter hun frustraties botvierden door een drinkbeker, waaruit Emily ’het goorste drankje’ moest drinken, een paar keer door de kamer te smijten. „De prikken en onderzoeken erna waren nog steeds met tranen, maar met zoveel meer acceptatie en rust. Als ik eraan terugdenk vind ik het zo bijzonder dat juist de echte emotie zoveel brengt. Je bent de dapperste die wij kennen, Em.”