Entertainment/Film
1751044140
Film

’Peter von Kant’

Ode aan Fassbinder levert geen meeslepende cinema op

Homoseksuele regisseur raakt in de ban van een knappe jongeman.

Homoseksuele regisseur raakt in de ban van een knappe jongeman.

François Ozon is een kameleon, die als cineast kan meekleuren met zijn omgeving. Daarnaast is hij een groot bewonderaar van Fassbinder, van wie hij in 2000 al eens het toneelstuk Tropfen auf heisse Steine verfilmde. Twee decennia later put de Franse veelfilmer opnieuw uit deze Duitse bron voor Peter von Kant.

Homoseksuele regisseur raakt in de ban van een knappe jongeman.

Homoseksuele regisseur raakt in de ban van een knappe jongeman.

  • Wat: drama, zwarte komedie
  • Regie François Ozon
  • Met: Denis Menochet, Khalil Ben Gharbia, Isabelle Adjani

Van satire (Sitcom) tot documentair drama (Grâce à Dieu), van thriller (Swimming pool) to musical (8 Femmes) , van larmoyant melodrama (Angel) tot magisch realistisch sprookje (Ricky): Ozon laat zich niet vastpinnen op één genre of één stijl. Wel speelt hij soms leentjebuur bij filmmakers die hem aanspreken, zoals de Amerikaanse melodramaregisseur Douglas Sirk of de al eerder genoemde Rainer Werner Fassbinder.

Fassbinder maakte heel persoonlijke films, maar schiep daarbij mede door zijn theatrale stilering vaak afstand tot zichzelf. Zo bombardeerde hij in Die bitteren Tränen der Petra von Kant (1972) een lesbische mode-ontwerpster tot titelpersonage en liet hij zien hoe de sadomasochistische relatie met haar assistente moest wijken voor een jongere geliefde (Hanna Schygulla) aan wie zij volkomen verslingerd raakt.

Vrije bewerking

Vermoedend dat de Duitse regisseur zichzelf in deze film aan de hoofdpersoon spiegelde, maakt Ozon in zijn vrije bewerking van Peter von Kant (Denis Menochet) een homoseksuele filmregisseur die zijn wat muizige assistent als voetveeg gebruikt en in de ban raakt van een knappe jongeman (Khalil Ben Gharbia). Als een extra saluut aan het origineel gaf hij ook Hanna Schygulla een rol: nu als moeder van de tobbende tilmmaker.

Meeslepende cinema levert dat in Peter von Kant echter niet op, helemaal niet zonder wetenschap van alle dwarsverbanden. Wat rest is een wrangkomisch portret van een hysterische narcist én een uitbundige illustratie van de stelling dat liefde nooit helemaal gelijkwaardig kan zijn.

✭✭✭