Nieuws/Entertainment
1789012565
Entertainment

Jan Dulles over het grote verdriet: ’Haar lach zal ik nooit vergeten’

Langzaamaan probeert 3JS-zanger JAN DULLES (45) het leven weer op te pakken. Zijn wereld en die van zijn vriendin CAROLINE MOL stortte op 19 december in, toen hun drie maanden oude dochtertje DONNA die zaterdagochtend plotseling overleed.

In een ontroerend interview met weekblad PRIVÉ kijkt de 3JS-voorman terug op het drama dat hen en hun zoontje JAMES zoveel verdriet bezorgde. Jan vertelt ook dat Caroline net even de deur uit was, toen het noodlot zo wreed toesloeg.

Hij vertelt: „Mensen zullen zich afvragen waarom ik dit doe. Ik heb wel het idee dat veel fans, maar ook andere mensen zich afvragen: ’Hoe zou het nu met hen gaan?’ We hebben zoveel warme berichten uit het hele land mogen ontvangen. Hopelijk kunnen we met ons verhaal ook mensen helpen die in eenzelfde situatie zitten.”

Een maand na het drama pakt het gezinnetje, zo goed en zo kwaad als dat nu gaat, de draad van het leven weer op. Hij zegt: „Het is natuurlijk nog steeds een heel vreemd gevoel. Hoe moet je het noemen? Het is net of alles stil staat na die dag dat het gebeurd is, maar de wereld draait weer verder, alleen voor ons niet. Het is een leeg, heel leeg gevoel.”

Terugkijkend op die vreselijk dag, vlak voor kerst, hebben Jan en Caroline niet kunnen vermoeden dat het hun geluk, dat zo compleet leek, in een mum van tijd zo zou omslaan. Jan: „Achteraf zijn we erachter gekomen, dat Donna een scheurtje in haar middenrif heeft gehad. Dat hebben wij nooit geweten en ook niet kunnen ontdekken dat ze daar pijn of last van had. Ze mankeerde nooit wat, was juist heel gezond. Het was een sterke meid die altijd maar lachte. Blijkbaar is dat echt van het één op het andere moment misgegaan. Op die vrijdagavond voor haar overlijden, was ze een beetje slap. Dan nog had je kunnen denken, ’Misschien is ze niet lekker’. Er was geen reden tot paniek, dus ook niet om de huisarts te bellen. Die ochtend erna was het nog steeds hetzelfde. We zeiden wel tegen elkaar: ’Wat moeten we doen? Lekker laten liggen, ze trekt wel weer bij’. Blijkbaar was ze wat moe. Ik heb haar die ochtend nog in bad gedaan. Toen ik haar daarna op de bank neerlegde, werd ze een beetje wit. Dat was voor ons een reden om de dokter te bellen. Ik heb hem mijn verhaal verteld en op het moment dat ik ophang, zag ik dat het helemaal mis ging met Donna. Ze was totaal niet meer zichzelf. Ik pakte haar vast en hield haar vast. Op dat moment is ze overleden in mijn armen. Dit is een trauma dat nooit meer weggaat. Vreselijk, echt vreselijk.”

Het gemis is en blijft enorm. De mooie herinneringen, hoe kort ook, houden Jan een beetje op de been. „Ze was twee of drie dagen oud, toen ik Donna voor het eerst zag lachen. Dat is uitzonderlijk, dat komt normaal gesproken pas veel later bij een baby. Zij had dat gelijk al. Dat was de enige communicatie die ik eigenlijk met haar had. Een moeder is veel closer met een baby. Maar als ik een paar uur weg was geweest en weer terugkwam, dan werd ik begroet met die lach. En die lach bezorgde mij lamme benen. Daar werd ik gewoon verlegen van, alsof ik versierd werd. Die lach zal ik nooit meer vergeten…”

Het hele interview met Jan Dulles is te lezen in de nieuwste editie van weekblad Privé, die nu in de winkels ligt.