Nieuws/Entertainment
2071941754
Entertainment

Lucille Werner: ’Beperking is het meest afschuwelijke woord dat er is’

Lucille Werner

Lucille Werner

Lucille Werner is vanwege haar handicap regelmatig ’doelwit’ van grappen als ’we zien wel hoe het loopt’ en ’op het verkeerde been zetten’. Toch kan de voormalige Lingo-presentatrice daar best om lachen. „Humor is ontzettend belangrijk om toegankelijk te zijn.”

Lucille Werner

Lucille Werner

In de nieuwe PodBast vertelt Lucille aan Bastiaan Meijer dat ze er zelfs over nadenkt haar ’spreuken’ op een tegeltje te zetten en die bij mensen thuis af te leveren. „Humor helpt dingen toegankelijk te maken, ik ben er eigenlijk wel een voorstander van. Maar ik moet niet iedere dag worden geconfronteerd met dezelfde grap, want dan gaat de lol er wel af. Als iemand het iedere dag naar me zou roepen, dan zou ik ’m een klap voor z’n kop geven en zeggen dat ie eens wat nieuws moet verzinnen.”

De 52-jarige presentatrice, die door zuurstofgebrek bij haar geboorte een andere manier van lopen heeft, spreekt bewust van ’een handicap’, in plaats van ’beperking’. „Beperking is het meest afschuwelijke woord dat we ooit hebben kunnen bedenken voor mensen met een handicap. Kijk, ik gebruik ’handicap’, dat heeft nog iets vrolijks. Hándicap! Niemand weet eigenlijk precies wat het is. Maar, ’beperking’... joh, dan denk ik: ik heb allesbehalve een beperking. Ik heb wel een beperking als er geen leuning is en ik moet de trap af. Oké, hoe ga ik dat doen? Maar, mensen met een beperking, mijn hemel, zeg.”

Hondje

Lucille was onlangs getuige van een Black Lives Matter-demonstratie, toen er uit het niets een jongen opdook. „Hij riep heel hard: ’Het ziet er zwart van de mensen!’, omdat het zo druk was, daar. De ene helft zie je dan ongelooflijk hard lachen en bij de andere helft merk je dat ze het eigenlijk helemaal niet zo grappig vinden. Dan denk je, goh wat vind ik hier nou van? Ik vind het afschuwelijk wat er daar gebeurt, en iedere vorm van discriminatie is walgelijk, maar soms even wat verlichting daarin is inderdaad wel oké. Deze jongen durfde dat wel te doen, maar je zag ook wel het ongemak. We durven het steeds minder. Het is goed dat we ons realiseren dat we er mensen pijn mee kunnen doen en dat dingen dieper zitten dan aan de oppervlakte.”

Toen Lucille vier jaar was, verhuisde ze met haar gezin naar Zuid-Amerika. „Daar zat ik op een grote internationale school en we hadden daar een heel grote speeltuin met een immens poppenhuis, waar ik als kind altijd in speelde. En iedereen was dan een keertje koningin, of prinses, met allemaal van die prachtige jurkjes. Maar voor mij was er niet echt een rol weggelegd, maar ik mocht wel het hondje zijn. Want dat lopen vonden ze ook maar raar en ingewikkeld, dus ik moest maar het hondje van de koningin zijn. Dus ik kroop op echt over die vloer in dat poppenhuis, maar ik kon geweldig goed pootjes geven. Ik was een heel lief hondje. Die andere meiden wilden ook wel een keer hondje zijn, maar dat ging toen niet meer door. Dat konden ze niet meer van mij afnemen, ik had mij die rol zo eigen gemaakt. Ik geen prinses, zij geen hondje.”