Nieuws/Entertainment

Seriesblog Ik Vertrek: vervolg Hans en Karin op Bonaire

De victorie van ’de scheetjes’

Avrotros

Spoiler alert - Voor het Ik Vertrek-stel Hans en Karin is hun optimisme nóg meer op de proef gesteld. Alles ging mis wat er maar mis kon gaan op Bonaire. En de ellende blijkt nog lang niet voorbij. Mensen die zo volhardend zijn, verdienen gewoon dat het uiteindelijk allemaal goed komt; de scheetjes!

Avrotros

Je spreekt geen woord Frans en hebt nog nooit in een pan geroerd, maar besluit toch een restaurant te openen in een Frans kasteel; je hebt een passie voor slakken, twee linkerhanden en jaagt vervolgens je droom na door een slakkenboerderij te beginnen op een vervallen Spaanse haciënda…

Vanaf je veilige bank in je knusse Nederlandse huiskamer blijft het leuke televisie: Ik Vertrek (Avrotros). Misschien wel vooral omdat we mensen zien doen wat we stiekem allemaal wel zouden willen; alles achter ons laten en de rest van ons leven zeilbootjes verhuren vanaf een zilverwit strand. Het heeft toch iets troostends om te zien dat sommige dromen beter dromen kunnen blijven. Want tja, als je om te beginnen zelf al niet kunt zeilen…

De eerste aflevering van het nieuwe seizoen zaterdagavond draaide om het optimistische stel Hans en Karin. Vorig jaar zagen we al hoe ze afreisden naar Bonaire om daar een midgetgolfbaan te beginnen in the middle of nowhere. Mét opgezette hond én een levensgroot beeld van Jack Sparrow. En vervolgens ging alles mis wat maar mis kon gaan. Ze konden geen geschikt stuk grond vinden, de vergunningen kwamen niet rond, de container met hun huisraad werd leeggeroofd en uiteindelijk zaten ze in een tentje in de stromende regen nog steeds vrolijk te wezen: ’hebben we eindelijk een zwembad voor de deur.’

Het gaat nu verder waar hun aflevering uit het vorige seizoen stopte. Hans en Karin op Bonaire. Nog steeds zonder vergunningen, maar wel met een lap grond. Dat is al iets.

Dieptepunt

Er is nog steeds geen water of riolering in hun leven. Karin doet het op een emmertje. Hans meldt vrolijk dat hij ’een favoriete cactus’ heeft. Ook nu blijft het stel onbetwist en grotendeels optimistisch elkaar ’scheetje’ noemen. Tot op dat ene moment dat het setje ontdekt dat ze het net geplaatste hek en hun bovenop de containers getimmerde huis op de verkeerde plek hebben neergezet. Het staat deels op het land van de buren. Alles zal afgebroken moeten worden en verplaatst. Tot die tijd is er een bouwstop. Hans blijft er ondanks alles in geloven (’stel je niet aan’), maar Karin wordt het allemaal even teveel: ’ik word er schijtziek van, echt schijtziek.’ En dan voel je als kijker even zo met haar mee. Al die ontberingen en nou dit weer…

Hoogtepunt

Op het puntje van de stoel zaten we thuis toen na veel vijven en zessen (want zul je altijd zien, heb je een keer een hijskraan nodig is het ding tien weken lang kapot), met twee kranen de containers met huis en al drie meter verplaatst ging worden. ’Dit gaat nooit goed’, mompelde de man naast me terwijl we de trap langs het huis zagen bungelen. Het ging wel goed. Godzijdank. We gunden het die mensen zo!

Verrassing

Ondersteboven ben ik van het doorzettingsvermogen van Hans en Karin. Ik was allang terug geweest in Nederland, maar zij gaan door. Sterk vermagerd blijven ze stenen sjouwen en Eiffeltorens bouwen. En verdomd, het lukt ze! Aan het eind van de aflevering wordt alsnog hun midgetgolfbaan geopend. Nou alleen de horecavergunning nog… Die komt er ook, ik weet het zeker. Mensen die zo volhardend zijn, verdienen gewoon dat het uiteindelijk allemaal goed komt; de scheetjes!

Lees ook: ’Nu nog de horecavergunning’

Bekijk meer van