Nieuws/Entertainment
2646188
Entertainment

Seriesblog Ik Vertrek: familie Jungerius

Een malafide aannemer? Lachen man!

De goedlachse familie Jungerius.

De goedlachse familie Jungerius.

Je bent een jong, fris en fruitig gezin en je hebt een droom. En niet te vergeten: internet. Waar zouden we zijn in de moderne wereld zonder internet. Je zal maar een vervallen villa willen verbouwen in Toscane, zonder enige kluservaring en ook al niet beschikken over Youtube. Gelukkig heeft JC Jungerius dat laatste wel. Hij heeft nog nooit een muurtje gemetseld, zegt hij grijnzend, maar dat mag de pret niet drukken. Daar bestaan online instructiefilmpjes voor.

De goedlachse familie Jungerius.

De goedlachse familie Jungerius.

Echtgenote Wendy leert ondertussen Italiaans terwijl ze in de file staat. Want nee, zij noch JC spreken de taal van het land waar ze een huis gekocht hebben voor iets meer dan 3 ton. Een huis dat hij trouwens niet eens had gezien toen zij het koopcontract tekende. Lachen man. Zelden iemand die zichzelf zwaar in de nesten werkte, zoveel zien lachen als JC in de aflevering van Ik Vertrek van vanavond. Geen kluservaring, geen kennis van het Italiaans, maar man, man, man, wat hebben we een lol.

Het is toch zeker tè grappig, dat de ingehuurde aannemer een charlatan blijkt te zijn. Na zeven maanden nog niet eens de bouwvergunning aangevraagd? Om je te bescheuren. Soms bekroop me een klein beetje het gevoel dat JC en zijn Wendy geen echte mensen waren, maar ingehuurde acteurs die blijmoedig het ingestudeerde scenario voor de camera uitvoerden. Dat je zo langzamerhand toch echt wel door je geld heen moet zijn, je kind huilend van ellende naar school moet brengen en dan toch vrolijk een croissantje en een cappuccino gaat nuttigen bij het plaatselijke koffiebarretje; het had gewoon af en toe iets ongeloofwaardigs.

Vrijwel altijd houd ik enorm van die avontuurlijke gezinnen die al sappelend en stuntelend hun dromen achterna jagen in het buitenland. Van JC en Wendy hield ik net een beetje minder. Ze lachten me gewoon wat teveel. Het had bijna iets arrogants ook. Want waar leef je van als je geen baan meer hebt en de opening van je B&B annex appartementenverhuurbedrijfje laat veel langer op zich wachten dan gepland? En hoezo kon eerst de oplichtende aannemer worden betaald en daarna gewoon een nieuwe worden ingehuurd? Lag er ergens een erfenisje in een oude sok? Beste AVRO/TROS, dat had ik toch wel even willen weten, als kijker.

Het dubieuze gevoel over deze twee emigranten werd nog wat erger toen ze dan uiteindelijk hun eerste gasten ontvingen in dat ene appartementje dat wel klaar was in de puinhoop. Zelden zo weinig liefde gezien in de inrichting van een droomstulpje in den vreemde. Waar waren de plantjes verse kruiden in de vensterbank, het bosje wilde bloemen op tafel? „Ik heb twee flesjes water neergezet”, zei Wendy nog terwijl ze de spartaans ingerichte slaapkamer (met twee losse bedden opgemaakt met militairgroen beddengoed. Er kon nog geen sierkussentje vanaf) liet zien. Huh, niet eens een flesje Italiaanse wijn om je eerste betalende klanten welkom te heten?

De arme mensen. Zaten ze daar de volgende ochtend aan het ontbijt terwijl een vrachtwagen met ronkende motor zo ongeveer boven hun glaasje sinaasappelsap een lading kiezelstenen kwam lossen… „Ik heb vannacht steeds een hond horen blaffen”, zei de dame in kwestie. „Ik niet”, zei JC, wanneer hij ze sommeerde om even door te eten, want het werk moest verder. Echt, ik zou gillend weggerend zijn.

„Ik denk niet dat ik hier de rest van mijn leven blijf”, zei de gastheer aan het einde van het programma. Ik denk dat hij dat heel goed inschat. Jongens, dit is echt niks voor jullie, zo’n onderneminkje in Toscane. Gewoon lekker terug gaan naar Nederland en ergens in een hippe loft speciaalbiertjes gaan zitten drinken. Lachen! „Weet je nog dat we in Toscane een nieuw leven wilden beginnen? Man, wat was dat hilarisch.”