Nieuws/Entertainment
2848190
Entertainment

Ruim 40 jaar geleden overleden operaster betovert in hologramvorm

‘Springlevende’ Maria Callas in Carré

Het beloofde een bijzondere avond te worden en dat werd het. Maandag stond Maria Callas in Carré. In hologram-vorm, de operazangeres overleed immers al in 1977. Het maakte het concert tot een betoverende ervaring. In meerdere opzichten.

Verbazing en verbijstering alom natuurlijk, als de sopraan na de ouverture van het orkest de bühne betreed. Stralend als in haar beste dagen, in een letterlijk oogverblindend witte jurk (wat mede te maken heeft met de driedemensionale projectie). Het blijkt van meet af een concertvorm waar plussen en minnen aan zitten.

Tot die laatste categorie behoort de wat onwennige reactie van het publiek. Want klap je wel of niet voor zo’n ‘spook’? Callas’ hologram rekent erop, neemt het gracieus in ontvangst, of er nu wel of niet geapplaudisseerd wordt. Uiteindelijk leidt het tot een soort klappen op commando.

Puur technisch is het sowieso jammer dat net iets te vaak te zien is dat de operaster doorzichtig is. Vooral bij het op- en afgaan van het toneel, of wanneer ze net voor die twee lichtjes achterin het orkest staat. Die bij projectie onvermijdelijke transparantie doet toch enigszins afbreuk aan de betovering.

Toch is die er bij vlagen wel degelijk. Aria’s uit Verdi’s MacBeth en Bizet’s Carmen komen voorbij en als je zelfs Callas’ oorbellen ziet wapperen als ze aanzet dan vergeet je af en toe toch dat je niet oog in oog zit mét. Het echte orkest achter haar helpt daarbij ook, geeft het geheel een veel menselijker gezicht.

Helemaal raak zijn ook de schaars en stijlvol toegepaste special effects die dankzij hologram-techniek mogelijk zijn. Bij een spel kaarten dat door de sopraan in de lucht gegooid wordt, daar bevriest en in super-slowmotion neerdaalt, klinken er oh’s en ah’s in de zaal. Het ene moment zingt ze in een zee aan rozen op de bühne, die daarna even snel digitaal weer worden opgeruimd. De opties zijn eindeloos, maar hoe meer trucjes uiteraard, hoe minder geloofwaardig ‘concert’ het wordt.

Hologram-shows als deze zijn relatief nieuw. Michael Jackson en 2Pac werden op die manier alweer tot leven gewekt, tijdens Holland Zingt Hazes dit jaar zong André junior zo een duet met senior. Het is daarom wachten op dit soort ‘concerten’ van de Beatles, Elvis, Bowie, Prince en noem al die andere overleden supersterren maar op. Zelfs voor mindere goden onder de artiesten kan dit op termijn het eeuwige leven bieden. Want het wachten is natuurlijk ook op het moment dat deze techniek voor thuisgebruik beschikbaar wordt. Dan kunnen we niet alleen met hologrammen van onszelf gaan bellen, maar een Michael Jackson ook gewoon in je eigen huiskamer laten optreden.

Maria Callas op deze manier te zien optreden was zoals in gezegd in meerdere opzichten best betoverend. Maar gaf ook voer tot denkwerk. Want hoe ver willen we hiermee gaan?