Entertainment/Film
33968582
Film

Recensie

Fascinerende droombeelden van Mexicaanse cineast in ’Bardo’

Zowel inhoudelijk als fysiek werspiegelt de rol van acteur Daniel Giménez Cacho de maker van ’Bardo, false chronicle of a handful of thruths’.

Zowel inhoudelijk als fysiek werspiegelt de rol van acteur Daniel Giménez Cacho de maker van ’Bardo, false chronicle of a handful of thruths’.

Even lijkt de zwaartekracht weg te vallen in Bardo, false chronicle of a handful of truths, de nieuwe film van viervoudig Oscarwinnaar Alejandro G. Iñárritu (Babel, Birdman, The revenant). Zijn subjectieve camera neemt ons in de openingsscène mee door een woestijnlandschap, waar we met zwevende passen steeds verder los van komen. Tekenend voor de fascinerende droombeelden waarin deze filmmaker ook nu grossiert.

Zowel inhoudelijk als fysiek werspiegelt de rol van acteur Daniel Giménez Cacho de maker van ’Bardo, false chronicle of a handful of thruths’.

Zowel inhoudelijk als fysiek werspiegelt de rol van acteur Daniel Giménez Cacho de maker van ’Bardo, false chronicle of a handful of thruths’.

  • Wat: drama
  • Regie: Alejandro G. Iñárritu
  • Met: Daniel Giménez Cacho, Griselda Siciliani, Ximena Lamadrid

Voor het eerst sinds zijn debuut Amores perros (2000) keert de Mexicaanse cineast met deze film terug naar zijn geboorteland, een reis die ook zijn hoofdpersoon onderneemt. Dat is niet de enige overeenkomst tussen hem en Silverio, een gevierd journalist en documentairemaker die al jaren in Los Angeles woont en op het punt staat een grote prijs in ontvangst te nemen. In de rol van acteur Daniel Giménez Cacho weerspiegelt zich de maker van de film, zowel inhoudelijk als fysiek.

Existentiële crisis

Het vooruitzicht te worden geëerd en de terugkeer naar zijn wortels, storten Iñárritu’s alter ego in een existentiële crisis die overal vraagtekens achter zet: achter wie hij is, waar hij vandaan komt, wat hij betekent en hoe hij zich verhoudt tot de wereld en zijn directe omgeving. Dat resulteert in een surrealistisch en caleidoscopisch beeldenbombardement waar lange tijd moeilijk een lijn te ontdekken is. Biografische kennis van de regisseur en zijn carrière bieden enig houvast, net als inzichten in de koloniale geschiedenis van Mexico en de hedendaagse realiteit aldaar. Alleen moet je daar als kijker dan net wel over beschikken.

Bardo, een titel die onder meer verwijst naar de boeddhistische fase tussen dood en wedergeboorte, blinkt uit door visuele rijkdom en de sardonische humor waarmee Alejandro G. Iñárritu zichzelf onder de loep neemt. Alleen maakt hij zich tegelijkertijd schuldig aan een stevig staaltje navelstaren. Dat maakt zijn hele film wel erg particulier.

✭✭✭