Entertainment/Cultuur
362068377
Cultuur

Nominaties toneelprijzen voor Hannah Hoekstra en Ariane Schluter uit zelfde productie

Ramsey Nasr en Joris Smit kanshebbers Louis d’Or

Ramsey Nasr speelt de aftakeling van Jude in ’Een klein leven’ van Internationaal Theater Amsterdam volgens de jury bijzonder aangrijpend. Achter hem acteur Maarten Heijmans.

Ramsey Nasr speelt de aftakeling van Jude in ’Een klein leven’ van Internationaal Theater Amsterdam volgens de jury bijzonder aangrijpend. Achter hem acteur Maarten Heijmans.

Ramsey Nasr en Joris Smit maken kans op de Louis d’Or. Dat heeft de Nederlandse Toneeljury bekend gemaakt. Voor de Theo d’Or, de prijs voor de beste vrouwelijke theaterhoofdrol van het afgelopen seizoen, komen Hannah Hoekstra, Hanne Arendzen, Kristien De Proost en Astrid van Eck in aanmerking. De prijzen worden op 15 september uitgereikt tijdens het Gala van het Nederlands Theater Festival.

Ramsey Nasr speelt de aftakeling van Jude in ’Een klein leven’ van Internationaal Theater Amsterdam volgens de jury bijzonder aangrijpend. Achter hem acteur Maarten Heijmans.

Ramsey Nasr speelt de aftakeling van Jude in ’Een klein leven’ van Internationaal Theater Amsterdam volgens de jury bijzonder aangrijpend. Achter hem acteur Maarten Heijmans.

Joris Smit maakte indruk met zijn rol van Jan K. in De wereld volgens John van Het Nationale Theater, een spin-off van de theatermarathon The Nation. Volgens de jury speelt Smit een Duindorper die ondanks zijn diepgewortelde verdriet en uitzichtloosheid toch hoop blijft houden. ’In zijn voortdurende pogingen zijn pijn te verdrukken, wordt zijn leed invoelbaar. Smit speelt zijn goede en zijn kwade kanten, en toont vooral hoe die twee genadeloos door elkaar heen lopen. En terwijl hij zich in het apenverblijf probeert staande te houden, toont Smit zich zowel een begenadigd tekstacteur als een fantastische fysieke speler’, aldus het rapport.

In zijn rol van Jude in Een klein leven bij Internationaal Theater Amsterdam is de aftakeling die Nasr speelt bijzonder aangrijpend volgens de jury. ’Je ziet hoe de opeenstapeling van pijn in zijn lichaam gaat zitten. Als toeschouwer voel je je bijna medeverantwoordelijk voor zijn mishandeling. Toch blijft Nasr hier niet in hangen. Hij is continu aan het sturen en het doseren. Een emotionele en indrukwekkende slijtageslag.”

Theo d’Or

Hanne Arendzen maakt kans op het winnen van haar eerste Theo d’Or dankzij haar rol van Hedwig Marga de Fontayne in Van de koele meren des doods van Hummelinck Stuurman Theaterbureau. ’Met goed gedoseerd spel toont Hanne Arendzen in Van de koele meren des doods hoe het leven een mens kan slijpen. Ze schiet heen en weer tussen wanhoop, verliefdheid, lust, verlangen en radeloosheid. Arendzen gaat helemaal op in het moment maar houdt tegelijkertijd steevast de controle. Haar personage is zwaarmoedig en lichtzinnig, loyaal en egoïstisch en bovenal aandoenlijk in de war. In het sterke slot maakt ze met hartstochtelijk spel voelbaar hoe aanlokkelijk de dood kan zijn’, zo schrijft de jury.

Zowel Ariane Schluter (links) als Hannah Hoekstra maken kans op een prijs door hun rollen in ’People, Places & Things'.

Zowel Ariane Schluter (links) als Hannah Hoekstra maken kans op een prijs door hun rollen in ’People, Places & Things'.

Actrice Hannah Hoekstra maakte indruk als Emma in People, Places & Things van Toneelgroep Oostpool. De jury: ’Hannah Hoekstra trekt in People, Places & Things alle registers open. Dit doet ze met een perfecte tekstbehandeling en zeer indrukwekkend fysiek spel. Zo manipuleert ze zowel haar tegenspelers als het publiek. Ze stort zich er helemaal in, dwingt ons naar de plek waar ze ons hebben wilt, en weet ook te ontroeren. Een magistrale tour de force.’

Uit diezelfde theatervoorstelling maakt Ariane Schluter, die zowel de rol van moeder als therapeut voor haar rekening nam, overigens kans op de Colombina, de prijs voor de meest indrukwekkende vrouwelijke bijdragende rol. ’In People, Places & Things maakt Ariane Schluter indruk met haar twee contrasterende rollen. Als therapeut toont ze empathie en is ze dienstbaar aan het ensemble en het verhaal. In haar rol als moeder wordt ze even het epicentrum van de voorstelling. Met haar trefzekere, doorleefde spel toont Schluter niet alleen een gebrek aan empathie en genade, maar maakt ook haar pijn voelbaar. Zo biedt ze ineens een ander perspectief op alles wat daaraan voorafging.’

Een andere kanshebber voor de Theo d’Or is Kristien De Proost. Zij speelde Bojana in All Inclusive van Julian Hetzel / CAMPO / coproductie Frascati Producties. ’Kristien De Proost creëert in All Inclusive een museumgids die herkenbaar is en gelijktijdig een grote afkeer opwekt. De subtiele details die ze in haar spel legt, geven blijk van een uitmuntende controle over haar personage. Het is bijzonder hoe De Proost iedere avond flexibel en overtuigend weet te reageren op de confrontatie met de realiteit.’

En Astrid van Eck liet in Het temmen van de feeks van Toneelschuur Producties een knap staaltje acteerwerk zien door de mannenrol van Petruchio voor haar rekening te nemen. ’Astrid van Eck maakt van Petruchio een stiekem en meedogenloos figuur, een man waarvan je werkelijk gelooft dat hij een feeks zou temmen. Steeds bewust van de genderomkering, schijnbaar op de achtergrond maar in werkelijkheid allesoverheersend, zet Van Eck een doodenge Petruchio neer, stevig, ‘mannelijk’ en toch ook met een kleine hint (zelf)spot tussen de regels door.’

Colombina

Naast de Theo d’Or is er aan de actrices dus ook nog de Colombina te vergeven. Naast Ariane Schluter komt ook Joy Delima daarvoor in aanmerking voor haar rol van Naomi Polat in Onze straat van Het Nationale Theater, Adelheid+Zina. ’Met haar ontroerende, levensechte spel is Joy Delima degene die je het meeste bijblijft in Onze straat. Ze maakt het herkenbare, jeugdige verlangen van een leven dat maar niet snel genoeg op gang komt, op prachtige wijze invoelbaar. Haar transformatie van jonge dochter naar volwassen vrouw is razend knap.’

Rosa van Leeuwen overtuigde de jury met haar rol van Honey in Wie is er bang voor Virginia Woolf? van Dood Paard: ’In Wie is er bang voor Virginia Woolf? overtreft Rosa van Leeuwen zichzelf. Als Honey is ze veelkleurig en balanceert ze op prachtige wijze tussen kracht en kwetsbaarheid. Ze biedt tegenstand en voedt de onderlinge oorlog door te manipuleren, op de juiste momenten te verschijnen en te verdwijnen, en door van het spektakel te genieten. Van Leeuwen laat je het personage Honey opnieuw ontrafelen.”

Arlecchino

Er zijn eveneens drie acteurs die in aanmerking komen voor de Arlecchino (de prijs voor meest indrukwekkende mannelijke bijdragende rol). De eerste is Mark Kraan voor zijn rol van Sam in Cinema, een co-productie van Toneelgroep Oostpool en Het Nationale Theater. ’Met veel compassie zet Mark Kraan in Cinema een verlopen bioscoopmedewerker neer. Hij overtuigt met zijn trefzekere uitvoering, waarin hij het tragische en het komische van zijn personage voortdurend perfect in balans houdt. Zijn adaptatie van Sam is vettig, een tikje weird maar vooral hartstochtelijk. Regelmatig moeten we hardop om hem lachen. Wat een mooie loser.’

In Alles van waarde van Veenfabriek liet Phi Nguyen als zoon Huy zien een bijzondere acteur te zijn. ’Phi Nguyen is van begin tot eind fascinerend en verrassend. Zijn spel is prettig tegendraads en onvoorspelbaar. Aanvankelijk speelt hij afstandelijk, maar in een onverwachte uitbarsting grijpt hij snoeihard naar je keel. Dat geeft zijn personage een aangrijpende kwetsbaarheid die je als toeschouwer niet had zien aankomen, en daardoor des te harder binnenkomt.’

En ook Bram Suijker viel op in zijn rol van kleinzoon Bas in We zijn hier voor Robbie van Het Nationale Theater i.s.m. De Theateralliantie. De jury: ’Bram Suijker geeft in We zijn hier voor Robbie een fenomenaal charmante uitzondering vorm. Hij dendert als zoon van de familie – al moonwalkend – onverschrokken door het familieconstruct heen. Met een consequente, vormvaste benadering en een expressieve eerlijkheid verwordt zijn positie als outsider tot een aantrekkelijke norm. Suijker presenteert de menselijke onkunde tot conformeren als een kleurrijk tableau. Hij is het kloppend hart van de familie én van de voorstelling.’