Nieuws/Entertainment
452553
Entertainment

Terugblik op leven David Bowie:

Ruzie met het genie Bowie in Parijs

AMSTERDAM - Een muzikaal genie, dat niet alleen feilloos muzikale ontwikkelingen kon volgen maar trends ook zelf in gang kon zetten. Toch veranderde niet alles dat de maandag op 69-jarige leeftijd overleden David Bowie aanraakte in goud. Maar dat maakte de op handen gedragen rockgod voor zijn fans ook juist heel menselijk.

De Bowiemania onder zijn fans kon heel ver gaan. Bij elk bezoek van de Britse zanger aan Amsterdam, doorstonden hele horde liefhebbers weer en wind voor het Amstel Hotel om een glimp van hem op te vangen.

Toen Bowie eind jaren tachtig als lid van de band Tin Machine voor het eerst in tijden weer langs kleine popzalen trok, drongen fans voor een concert in Paradiso massaal samen rond de zaal. Platenmaatschappij EMI zocht die middag naarstig naar Amsterdammers met enige uiterlijke gelijkenis met Bowie. Aan het begin van de avond moesten deze look-a-likes de schare fans weglokken van Paradiso, zodat de zanger zelf naar binnen kon glippen.

Bowiemania

Diezelfde gekte maakte ik mee in het najaar van 1999 in Parijs. Een persdag met een aansluitend concert van Bowie in Parijs, naar aanleiding van het album Hours, begon met een belegering van een klein groepje Nederlandse muziekjournalisten op het perron van station Gare Du Nord. Zonder enkele gene probeerden zij van de promotor van platenlabel Virgin los te krijgen waar het persmoment met Bowie in de Franse hoofdstad plaatsvond. Een enkeling kroop zelfs onze taxi in.

Zelf had ik een interview met Crosby, Stills, Nash & Young in Duitsland laten schieten om Bowie te kunnen spreken in Parijs. Dat viel zowel mee als tegen. Toen de zanger de zaal met journalisten betrad was duidelijk dat er iemand binnenkwam. Indertijd had ik al aardig wat grootheden ontmoet. Maar de uitstraling van Bowie was van een heel andere orde.

’Sweet’

Bowie werd in 1999 niet alleen al dertig jaar op handen gedragen, die dag in Parijs ontving hij ook de hoge Franse onderscheiding Légion d’Honneur. Hij was overduidelijk na drie decennia muzikale en modieuze vernieuwing toe aan erkenning, net als veel van de tv-journalisten uit Europa die op het persmoment waren afgekomen. „ What do you think of Sweden, mr. Bowie?”, vroeg een Zweedse journalist. „ I think they are sweet”, was het volledig nietszeggende antwoord op de vreemde vraag aan een grote muziekheld.

Het ging mis tijdens de gezellige bijeenkomst toen het Nederlandse kamp kritische vragen ging stellen. „Ik kijk alleen maar vooruit”, beweerde Bowie toen een Deen hem vroeg naar zijn betekenis van tijd vanwege de albumtitel Hours en het naderende nieuwe millennium. De irritatie werd merkbaar toen ik hierop aanhaakte door te stellen dat Hours na de zeer progressieve voorganger Earthling juist een muzikale stap terug in zijn tijd was. „Nou ja, als jij het zo wilt zien dan zie jij het zo”, bromde Bowie door de microfoon.

Boos

De sfeer sloeg om toen een collega vervolgens vroeg naar een reactie op het nieuws dat platenketen Free Record Shop al zijn cd’s uit de schappen had gehaald. Bowie probeerde in te haken op de internethype door Hours een maand lang exclusief via zijn eigen website te verkopen. Iets dat behoorlijk verkeerd viel bij de ‘oude’ cd-winkels.

Van een zichtbaar geïrriteerde Bowie hoefde de persconferentie vervolgens niet meer. Het internetexperiment flopte overigens jammerlijk, waarbij de uiteindelijke verkoop van Hours door het gemor onder fysieke platenzaken ook tegenviel.

Kameleon

Enkele uren later was van die irritatie overigens niets meer te merken bij een fantastisch optreden in Théâtre des Deux Anes, nabij de Moulin Rouge in het noorden van Parijs. Precies zoals het een performer in hart en nieren plus de kameleon (of acteur?) Bowie betaamt.