Nieuws/Entertainment
452699
Entertainment

Nieuw personage op 25e album: Blackstar

Album Bowie duikt in zwart gat

Karakters kwamen en karakters gingen in de ruim een halve eeuw durende carrière van de gisteren overleden David Bowie. Het rijtje Ziggy Stardust, Thin White Duke en de meest recente Meta-Bowie werd afgelopen vrijdag weer iets langer: op zijn nieuwe, ter ere van zijn 69e verjaardag verschenen, album Blackstar introduceert hij zichzelf als een zwarte ster.

In de wetenschap is de zwarte ster een theoretisch alternatief voor het allesverzengende zwarte gat. Bowie heeft er zijn eigen definitie aangegeven, zoals duidelijk wordt in het bijna tien minuten durende openingsnummer van zijn nieuwe album. In zijn optiek is hij een gevallen engel. Geen gang-, film- of popster dus, ,,I’m a black star.” Naar nadere verklaring over waar dit allemaal over gaat kunnen we fluiten, aangezien de Brit al jaren niet meer in het openbaar spreekt. Maar het is supervoer voor discussies voor miljoenen Bowie-fans wereldwijd.

Blackstar is het 25e album van de man die afgelopen vrijdag zijn 69e verjaardag vierde, maar helaas twee dagen later overleed. En het is een interessante, want het is allesbehalve de gemakkelijkste Bowie-plaat. Als je er dan toch een genre op moet plakken dan is dat namelijk jazz. Het verhaal gaat dat hij op een lente-avond in 2014 een New Yorkse club binnenstapte, daar saxofonist Donny McCaslin zag spelen met zijn kwartet en ter plekke besloot een lp te maken die zover mogelijk afstond van de rock van zijn vorige plaat, The next day. Aldus geschiedde.

Die bijna tien minuten durende titel- en openingstrack verraadt veel over het avontuurlijke karakter van dit album. De start is onheilspellend, Bowie zingt bezwerend over die ene kaars in het midden van de stad Ormen, ,,in het midden van alles.” Vervolgens komt er een dromerig middendeel, waarin hij zichzelf voorstelt als zwarte ster. Richting het slot voeren blazers de spanning opnieuw op, met die ene kaars die uiteindelijk overblijft, in het midden van alles. Als luisteraar krijg je het gevoel net naar iemands droom hebt mogen kijken.

Blackstar, slechts zeven nummers groot, laat zich niet alleen beluisteren, maar veel meer beleven. Jagende jazzritmes en grooves vinden verhalen over oorlog en betaalde seks, over liefde en de dood en tenslotte zelfs zijn eigen naderende einde. In het nummer Dollar days wil de zanger twee dingen voor het zover is: de Engelse groene heuvels terugzien en ’haar’ niet vergeten. Nogmaals, dat dit betrekking op hem zelf heeft is pure speculatie bij gebrek aan uitleg van de schrijver. Maar deze woorden passen in elk geval niet bij zijn karakter als zwarte ster.

Het fenomeen David Bowie laat zich dus in optima forma gelden met Blackstar. Want ook na 69 jaar laat hij zich verre van doorgronden, houdt hij vast aan de sluiers waarin hij zijn werk en vaak ook zichzelf hult.