Meilandjes terug: ’Misschien moet iemand de prostitutie in?’

Twee keer per week komt het succesnummer dit seizoen op de buis. Op maandag en donderdag om half negen kunnen fans de turbulente verrichtingen van de familie volgen. De eerste aflevering doet corona-gedateerd aan. Omdat ook in Frankrijk iedereen aan het klussen is, is alle verf in de Franse hypermarchées uitverkocht. De familie moet het doen met de restjes die nog in het blik zitten en een aardige Franse schilder blijkt aan huis te kunnen leveren. Het zijn taferelen zoals we ze kennen van een aantal maanden geleden en waar we liever niet meer aan terugdenken. Dat Nadège niet mag komen (omdat ze zware astma heeft en de familie in quarantaine zit) maar ze wel gezellig met haar op de Facetime kletsen, is inmiddels ook al achterhaald. Inmiddels weten we dat de verhouding met de huishoudster tegenwoordig aardig bekoeld is. En er al helemaal geen adieu meer is gezegd, toen de Meilandjes spoorslags naar Nederland terugkeerden. Prostitutie Door het wegblijven van gasten leidt de bonte gezinsonderneming verlies, tot wel duizend euro per dag becijfert Erica. De familie dreigt in de financiële problemen te komen, zet de voice-over zwaar aan. Maxime oppert tot ontsteltenis van haar vader spontaan dat er misschien maar iemand de prostitutie in zou moeten. „Wat ga jij dan doen?”, bekt ze terug op zijn kat, „bitterballen verkopen?”. Gelukkig brengen de televisieopnames nog flink wat geld in het laatje bedenken we dan maar, dus kan de familie zich wederom storten op het klussen, waarbij er natuurlijk weer bloed vloeit (aflevering twee) en Maxime haar pols kneust. Omdat de vuilstort dicht is tijdens quarantaine moet er een vuur komen waar het afval in kan, hetgeen tot de nodige hoge gilletjes van Martien leidt: ’Oh meid, wat gevaarlijk dit’. Dat hadden we even gemist! 74 kilo De kookkunsten van Erica kan de familie maar matig bekoren, maar na veel mopperen (’mijn batterij gaat leeg aan het einde van de dag’) staat er dan toch een lasagne te dampen in de oven. En een flesje later proeft niemand meer het verschil tussen haute cuisine en de ovenschotel van Erica. Zelfs Martien zit te genieten, hij is dolblij dat hij een paar kilo is aangekomen en eindelijk 74 kilo weegt nu hij is gestopt met roken. Hij ziet uit naar het moment dat het kasteel verkocht is. Terwijl hij weer een zware klus op zich neemt: ’het is vreselijk om hier te zijn. Elke dag wat anders. Je mag blij zijn dat je ontbijt, lunch en diner eet en slaapt.” Als kijker hopen we alleen maar dat we niet al te verveeld raken van tweewekelijks quarantaine-nieuws vanuit Frankrijk. Al is er de familie kennende dan nog genoeg te beleven.