Entertainment/Film
481324776
Film

Recensie ’The kingmaker’ geeft ontluisterend beeld Filipijnen

Imelda Marcos: corrupt tot in haar diepste vezels

— Wat: documentaire

— Regie: Lauren Greenfield

Imelda Marcos’ japon wordt voor de film nog even geschikt door een van haar hulpjes.

Imelda Marcos’ japon wordt voor de film nog even geschikt door een van haar hulpjes.

Noem de naam ’Imelda Marcos’ en iemand begint binnen tien seconden wat lacherig over haar schoenenfetisj. Toen in 1986 het presidentieel paleis in Manila werd bestormd en Imelda met haar man, dictator Ferdinand Marcos inderhaast met een helicopter werd afgevoerd, troffen de opstandelingen er meer dan 3000 paar designerschoeisel aan. Naast peperdure juwelen en kasten vol haute couture.

Imelda Marcos’ japon wordt voor de film nog even geschikt door een van haar hulpjes.

Imelda Marcos’ japon wordt voor de film nog even geschikt door een van haar hulpjes.

Na het zien van de documentairefilm The kingmaker (2019) denk je echter: gíng het maar alleen om die schoenen. De bekroonde Amerikaanse documentairemaker Lauren Greenfield volgt de voormalige first lady, inmiddels tegen de 90, terwijl ze is teruggekeerd uit ballingschap naar de Filipijnen. Imelda, nog altijd tiptop gekleed en voortdurend omringd door twee verzorgsters die haar make-up en kleding netjes houden, presenteert zich als enorm begaan met haar land. „Ik was een moeder voor het volk”, klinkt het herhaaldelijk. Het feit dat ze meewerkt aan de film, zegt genoeg over haar totale gebrek aan zelfreflectie.

Khadaffi en Hoessein als vrienden

Gaandeweg brengt Greenfield steeds meer tegengeluiden - van journalisten, de oppositie - in beeld, die het absolute tegendeel bewijzen. Daarbij helpt Imelda zichzelf ook niet echt, door te beweren dat Khadaffi, Saddam Hoessein en Mao Tse Tung haar grote vrienden waren. Of trots de Picasso, Michelangelo en Monet te laten zien die ze in haar luxeappartement in Manila aan de muur heeft. Zonder een spoor van emotie beklaagt ze zich over haar ’slechte behandeling’. Corrupt en decadent tot in haar diepste vezels; ze leefden als koning en koningin en stalen miljarden uit de staatskas.

Alles wat ze wilde hebben was te koop. Zelfs een bootlading giraffen, zebra’s en andere wilde dieren uit Kenia. Maar waar laat je die? Op een van de vele eilanden van de Filipijnen natuurlijk. De 250 gezinnen die er woonden, moesten van ’moeder’ vertrekken. De dieren gaan inmiddels aan inteelt ten onder.

Erger dan de schaamteloze zelfverrijking ten koste van de bevolking, is wel de moeiteloze, nonchalante manier waarop zij en haar zoon Bongbong, die in 2016 een gooi doet naar het vicepresidentschap, de misdaden tegen de bevolking en corruptie van Ferdinand Marcos (hij overleed in 1989) ontkennen of goedpraten. ‘Perception is real and the truth is not’, zegt ze zonder een spoor van twijfel.

Duterte

Sterker nog, moeder en zoon blijken hard aan het werk om de Marcos-dynastie in ere te herstellen, daarin gesteund door de huidige president Rodrigo Duterte, niet wars van enig geweld tegen zijn bevolking. Hij bezorgt dictator Marcos zelfs 30 jaar na diens dood alsnog een heldenbegrafenis.

Nu krijgt elk volk de regering die het verdient, luidt het spreekwoord, maar in The kingmaker zie je de ramp zich onder je ogen voltrekken. Hiervoor is het woord ’ontluisterend’ uitgevonden.

✭✭✭✭ (4 uit 5)