Nieuws/Entertainment

Ed Nijpels voelt zich met Elsbeth nog jonge god

’Kleinzoon EGON is mijn grote geluk’

— Dit voorjaar is het twintig jaar geleden dat ED NIJPELS (66) in het huwelijk trad met de veertien jaar jongere ELSBETH JANMAAT (52). Toch zien ze elkaar amper, voornamelijk vanwege haar drukke baan. Gelukkig biedt kleinzoon EGON (zeven maanden) uitkomst. ,,Als ik hem op mijn schoot heb, staat de wereld even stil.’’

In mei is het twintig jaar geleden dat ED NIJPELS aan ELSBETH JANMAAT (52) in Friesland eeuwige trouw beloofde. Nog steeds is de VVD-coryfee intens gelukkig met zijn veertien jaar jongere echtgenote. Een vrouw die het zakelijk voor elkaar heeft en het werken niet schuwt.

Voorheen bij Friesland Campina, maar nu al weer enige tijd als Global Director Human Resources bij Vopak, een tankopslagbedrijf in Rotterdam. ,,Zij is wereldwijd personeelsmanager’’, vertelt Ed Nijpels. ,,Bij haar vorige baan was ze al veel van huis, maar dat is ze nu nog veel vaker.’’

Succes

Op de vraag of dat misschien wel het succes is van hun twintig gelukkige huwelijksjaren, moet de oud-politicus lachen. ,,Het betekent wel dat we goede afspraken met elkaar moeten maken om elkaar vaak genoeg te zien. Dat ís niet anders, als je vrouw een internationale baan heeft. Ik gun haar dit werk, omdat ik zelf ook altijd passie in mijn werk heb kunnen leggen. Dat kan je alleen maar goed doen, als je iemand achter je hebt staan die dat begrijpt.’’

,,Ze werkt voor Vopak, wat in veertig landen zit en daar doet Elsbeth het personeelsbeleid van. Je kunt je dus wel voorstellen dat ze daar haar handen aan vol heeft.’’

Of het niet moeilijk is om zo’n relatie staande te houden, antwoordt Nijpels. ,,Ik zou bijna zeggen, in tegendeel zelfs. Je ziet elkaar niet iedere avond. Mijn vrouw gaat al vroeg in de ochtend weg en komt dan weer om een uur of acht in de avond thuis. Hierdoor eten we altijd laat, maar we hebben altijd genoeg gesprekstof. Dat maakt ons huwelijk misschien wel zo mooi. Het zal bij ons aan de keukentafel niet zo snel stil vallen. En dát is misschien wel het grote geheim.’’

Nijpels voelt zich met zijn zesenzestig nog als een jonge god en zo ziet hij er ook uit. Dat hij vorig jaar grootvader geworden is, maakt zijn leven helemaal compleet. ,,Kleinzoon EGON is het zoontje van DUCO (29), mijn oudste zoon. Het was een bijzondere ervaring toen ik een half jaar geleden opa mocht worden. Mijn leven wás al mooi, maar als ik met mijn kleinkind op schoot zit, dan is het pas helemaal af. Op maandagmiddag is mijn vaste ’opadag’. Dan pas ik op. Dat is misschien wel het mooiste moment van de week.’’

,,Ze wonen op loopafstand van mijn huis in Amsterdam. De oude slag van luiers verschonen heb ik weer helemaal terug. Het is jammer dat hij nog te jong is om mee te praten. Dat is helemaal een leuke fase. Nu is mijn taak om Egon op tijd zijn fles te geven, zijn fruithapje krijgt en zijn luier te verschonen.’’

Vader

,,Als ik met mijn kleine man op schoot zit, dan droom ik wel eens weg naar de tijd dat mijn eigen zoon Duco nog zo jong was. Dan kom je er wel achter hoe snel alles gaat. Hij is nu 29, maar voor mijn gevoel nog mijn kleine jongen, die eigenlijk veel te jong is om vader te zijn. Dat is natuurlijk een rare gedachte, want hij is inmiddels oud en wijs genoeg.’’

,,Dit jonge geluk zorgt ervoor dat je een doel hebt in het leven. Als iemand tien jaar geleden tegen mij had gezegd: ’Ed, je gaat in 2016 opa worden’, dan had ik hem voor gek verklaard. Daarom wil ik me nog jaren zo voelen zoals ik dat nu doe. Ik doe geen gekke dingen in mijn leven. Het is belangrijk om gezond te leven en te eten, dan kom je al een heel eind. Ik weet dat ik ouder word, maar ik merk er gelukkig nog weinig van.’’

,,Misschien dat het daarom wel komt dat ik me geen zorgen maak over mijn oude dag. Ik zit nog volop in het bedrijfsleven, waar ik her en der leuke klussen doe. Het enige nadeel van wat je op mijn leeftijd meemaakt, is dat veel vrienden of bekenden van je overlijden. Vroeger kreeg ik veel trouwkaarten, dat zijn nu rouwkaarten geworden. Dat maakt het soms wel moeilijk. Twee jaar geleden is mijn beste vriend overleden, dat heeft mij wel geraakt.’’

,,Hij was achtenveertig jaar en in de bloei van zijn leven. Hij kreeg alvleesklierkanker, vreselijk was dat. Vorig jaar ben ik een aantal familieleden verloren, dat zet je wel aan het denken. Daarom is het belangrijk, dat je zoveel mogelijk uit het leven haalt. Ik wil zoveel mogelijk als dat kan met mijn kleinkind meemaken. Er mag niets tussen komen. Voor Egon maak ik tijd vrij. Daar is hij te belangrijk voor.’’

Edwin Bredius