Entertainment/Film
62611147
Film

Hoogtepunten dankzij namen als Cate Blanchett, Brendan Fraser en Colin Farrell

Filmfestival van Venetië is weer een Oscar-etalage

Ana de Armas vertolkt het filmicoon Marilyn Monroe in ’Blonde’.

Ana de Armas vertolkt het filmicoon Marilyn Monroe in ’Blonde’.

Op het 79e filmfestival van Venetië zijn de afgelopen dagen al verschillende Oscar-kandidaten komen bovendrijven. Grote vraag is of Ana de Armas (34) zich daar donderdagavond bij zal voegen na de wereldpremière van Blonde, waarin zij gestalte geeft aan Marilyn Monroe.

Ana de Armas vertolkt het filmicoon Marilyn Monroe in ’Blonde’.

Ana de Armas vertolkt het filmicoon Marilyn Monroe in ’Blonde’.

Ana de Armas werd geboren op Cuba en zette vanaf haar 18e haar acteercarrière voort in Spanje, voordat zij acht jaar geleden in Hollywood neerstreek. Bij aankomst sprak de actrice nauwelijks Engels, een taalbarrière die zij inmiddels heeft weten te slechten. Internationaal wist zij de aandacht te trekken met haar rol als de holografische vriendin van Ryan Gosling in Blade Runner 2049 en als huishoudster in het misdaadmysterie Knives Out. Haar kort maar krachtige optreden als Bond-girl in No time to die maakte haar doorbraak definitief.

Andrew Dominik (The Assassination of Jesse James by the coward Robert Ford) werkte de afgelopen vijftien jaar aan Blonde, een gefictionaliseerde biografie van Marilyn Monroe, gebaseerd op de gelijknamige bestseller die Joyce Carol Oates in 2000 schreef. Na een lange zoektocht naar de juiste actrice voor de titelrol, koos de regisseur uiteindelijk voor De Armas. Waar dat toe heeft geleid, zal donderdag te zien zijn op het filmfestival van Venetië en vanaf 28 september wereldwijd op Netflix. Waarna we ook zullen weten of haar vertolking van het grootste filmicoon van de 20e eeuw de actrice een kans biedt op Hollywood-goud.

Het oudste filmfestival ter wereld, waarvan de eerst editie al in 1932 werd gehouden, is de afgelopen tien jaar uitgegroeid tot favoriete springplank in het jaarlijkse prijzencircus. Niet alleen is de timing perfect, ook wordt met elke nieuwe Academy Award-nominatie voor een film die als eerste op het Lido te zien was de reputatie van Venetië als Oscar-etalage versterkt. Ook dit jaar dienen zich weer verschillende kandidaten aan, soms uit onverwachte hoek.

Popidool Harry Styles op de rode loper in Venetië bij de première van ’Don’t worry darling’ waarin hij zijn opwachting maakt.

Popidool Harry Styles op de rode loper in Venetië bij de première van ’Don’t worry darling’ waarin hij zijn opwachting maakt.

Applausmeter

Dat Cate Blanchett zich zou warmlopen voor de Oscar-race mag geen verbazing wekken. Zij werd zeven keer eerder genomineerd en won de prestigieuze filmprijs al twee keer, voor The aviator (2003 vrouwelijke bijrol) en Blue Jasmine (2012). Haar rol als gevierd dirigent van een beroemd Duits symphonie-orkest die in Todd Fields Tár van haar voetstuk valt, werd in Venetië onthaald op staande ovatie die zes minuten duurde. Vakblad Variety hanteert tijdens de galapremières in het Palazzo del Cinema deze ’applausmeter’ om het sentiment te peilen.

De comeback van jaren 90-ster Brendan Fraser (George of the Jungle, The mummy) in Darren Aronofsky’s The whale kon op een even grote applaus-eruptie rekenen als Tár. Hij speelt in dit aangrijpende drama een 270 kilo zware leraar die stervend aan morbide obesitas probeert de band met zijn tienerdochter (Stranger things-ster Sadie Sink) aan te halen. Een Oscar-nominatie voor Beste Acteur lijkt Fraser niet te kunnen ontgaan, maar ook zijn jonge tegenspeelster zou wel eens een kans kunnen maken in de categorie Beste Vrouwelijke Bijrol.

Al te veel waarde aan de applausmethode moet er overigens niet worden gehecht. Want dat er voor de kannibalistische roadmovie Bones and all-in Venetië meer dan acht minuten enthousiast werd geklapt, heeft naast de ontegenzeggelijke kwaliteit van de film vast ook met andere zaken te maken. Zo speelde regisseur Luca Guadignino (Call me by your name) als Italiaan een thuiswedstrijd en is de populariteit van hoofdrolspeler Timothée Chalamet ongekend.

De opwinding die de 26-jarige acteur op het Lido teweegbracht, vooral onder gillende tienermeisjes, kon worden vergeleken met de uitloop van fans voor Harry Styles een paar dagen later. De Britse popster is te zien in Olivia Wilde’s Don’t worry darling, tegenover hoofdrolspeelster Florence Pugh. Zij spelen een echtpaar dat in de jaren 50 een gelukkig bestaan lijkt te leiden in een besloten woestijngemeenschap, geleid door de charismatische Frank (Chris Pine). Alleen blijkt achter die ogenschijnlijke idylle een beklemmende waarheid schuil te gaan.

Colin Farrell (l.) en Brendan Gleeson in het Ierse drama ’The banshees of Inisherin’, een hoogtepunt op het festival tot nu toe.

Colin Farrell (l.) en Brendan Gleeson in het Ierse drama ’The banshees of Inisherin’, een hoogtepunt op het festival tot nu toe.

Schateren en snikken

De applausmeter voor Don’t worry darling - naar verluidt geplaagd door onmin achter de schermen - bleef echter steken op 3 minuten. Dat Pugh zich midden in de klinkende ovatie schielijk uit de voeten maakte, aarzelend gevolgd door de rest van de cast, zal daar zeker aan hebben bijgedragen. De Oscar-kansen van deze film, die vanaf 22 september in de Nederlandse bioscopen te zien is, lijken ook niet zo groot.

Dan pakte Colin Farrell (46) het slimmer aan. Hij wandelde door het publiek na afloop van de wereldpremière van The banshees of Inisherin in Venetië, deelde handtekeningen uit en poseerde voor selfies. Zo wist hij het applaus voor de nieuwe film van Martin McDonagh (In Bruges, Three billboards outside Ebbing, Missouri ) tot bijna een kwartier op te rekken. Niet onterecht overigens, want hun film vormt tot nu toe het hoogtepunt van deze 79e festival-editie.

In de film weet Farrell zich herenigt met Brendan Gleeson, zijn tegenspeler uit In Bruges (2008). Als Pádraic en Colm wonen zij in de jaren 30 van de vorige eeuw op een eilandje voor de Ierse kust en zijn al jaren vrienden. Tot Colm (Gleeson) hun vriendschap van de ene op andere dag opzegt, aanvankelijk zonder duidelijke reden. Pádraic (Farrell) snapt daar niets van in deze zwart-komische noodlotsvertelling, waarin zijn voormalige makker steeds extremer reageert op pogingen het contact te herstellen. Ondanks de historische Ierse setting voelt The banshees of Inisherin universeel menselijk en laat je schateren en snikken. Al zal het Nederlandse bioscooppubliek daar vooralsnog tot januari op moeten wachten.