Nieuws/Entertainment

Hitzanger met zijn Maris en hun vier jongens in Gerlos

De Bauers: ZILVEREN liefdesfeest in de sneeuw!

Misschien zijn FRANS en MARISKA BAUER wel het gelukkigste showbizzpaar van Nederland. En dit geluk duurt nu al precies vijfentwintig jaar. Misschien is het woord vertrouwen wel het geheim van hun relatie. In een exclusieve reportage met Privé blikt het feestende stel terug op deze jaren, die met een lach en een traan zijn voorbij gevlogen.

Ze zijn vijfentwintig jaar samen en hebben nog nóóit echt ruzie gehad. Wie zou het geloven als iemand anders dan FRANS BAUER (43) dit zou beweren? Een snelle rekensom maakt duidelijk dat hij pas achttien moet zijn geweest toen hij MARISKA leerde kennen, met wie hij vier zonen kreeg. Net op het moment dat zijn muziekcarrière een vlucht nam, kwam hij de liefde van zijn leven tegen. Feitelijk viert Frans nu dus twee jubilea!

Slingers, taart en ballonnen. Het restaurant van het hotel in het Oostenrijkse Gerlos waar de familie verblijft, is voor het verrassingsontbijt passend versierd.

En natuurlijk komt het gesprek dan vanzelf op die dag, een kwart eeuw eerder, waarop de twee voor het eerst oog in oog met elkaar stonden en voor hém de operatie ’versier-Maris’ begon…

Voor haar was het immers geen liefde op het eerste gezicht, toen Frans in de horecazaak van haar moeder kwam optreden. Ze wilde eerst een tijd de kat uit de boom kijken, voordat ze Frans, toen nog niet doorgebroken, een kans wilde geven haar beter te leren kennen. Mariska’s moeder zag het wel zitten, vond Frans meteen een ’aardige gozer’, die haar wel geschikt leek voor haar dochter.

Bovendien had hij altijd veel succes in de feestzaal in Ter Aar als hij daar optrad. Reden temeer hem regelmatig terug te vragen. En Frans kon altijd; hij was na een paar keer inmiddels stapelverliefd op de blonde serveerster, die altijd maar vrolijk was en de dochter van de baas bleek te zijn.

Je moest echt alles uit de kast halen om haar te overtuigen hè?

,,Als ik daar was, dan keek ik altijd stiekem naar haar. Ze hielp mee in de bediening, maar ik durfde nooit op haar af te stappen. Je zou het nu misschien niet meer zeggen, maar vroeger was ik een enorm verlegen knulletje! Ik zag echter wel meteen dat het een bijzonder meisje was. En als ik wat te drinken wilde bestellen, deed ik dat dus bij haar. Dat durfde ik nog nét, hahaha. Ik had geen idee of ze mij ook leuk vond. Op een dag trok ik de stoute schoenen aan en vroeg of ze een keer wilde afspreken. En ze zei ja! Die afspraak is er gekomen en toen was er gelijk vanaf het eerste moment een duidelijke klik. En dat is deze week vijfentwintig jaar geleden. Ongelooflijk. Het klinkt raar, maar het gevoel is gelukkig ook nooit weggegaan in al die tijd. De liefde zelf kwam niet gelijk aanwaaien, ze vond mij leuk, maar toch hadden we niet meteen een relatie. Daar heb ik ook nog flink werk van moeten maken. Stápels liefdesbrieven heb ik Maris gestuurd. Geen idee hoeveel precies, maar de een nog romantischer dan de andere.’’

Wat kun je je van de inhoud herinneren?

,,Op het gevaar dat de jongens niet meer bijkomen van het lachen… Ik wist niet dat ik zó poëtisch was! Bij de liefdesbetuigingen tekende ik hartjes en soms spoot ik er een lekker luchtje op. Ik heb haar wel honderd keer laten weten dat ze mijn droomvrouw is. Ja, zoveel zijn het er zéker. Die brieven heeft Mariska nog. En we lezen ze ook nog wel eens, bij gelegenheid. Dan kom je niet bij wat ik er allemaal in heb gezet. Ja goed, ik was zeventien, net achttien. Maris pas vijftien. Maar hoe jong ook, toen hebben we echt voor elkaar gekozen. En een kwart eeuw later zitten we hier in Oostenrijk. Mét onze vier zonen. Zoiets is toch uniek, dat je op jonge leeftijd de ware al tegen het lijf loopt?’’

Helemaal in jouw vak!

,,Maar het heeft me nooit enige moeite gekost haar trouw te blijven. Nee, nooit. We hebben zelfs nooit échte ruzie gehad. In al die tijd niet.’’

Hoe hebben jullie de zilveren liefde gevierd?

,,Samen met onze zonen CHRISTIAAN (16), JAN (15), FRANS JR. (12) en LUCAS (8) zijn we een mooie week hier in Gerlos. Voor ons is het belangrijk dat de jongens er altijd bij zijn. Daar hebben we in 2008 zelfs onze huwelijksreis naar Disneyland Parijs op afgestemd. Die draaide meer om hun dan om ons. Dat zijn echt de geluksmomenten waar ik zo van kan genieten. Ik heb een druk leven, dan is het belangrijk om samen tot rust te komen. En dat geldt ook voor deze dag. In het hotel sneden we een grote taart met ’25’ erop aan. We hadden een feestmuts op en de tafel was versierd. Ik gaf Mariska een kus en beloofde dat er nog minimaal vijfentwintig jaar bij komen. De jongens vonden het geweldig, je zag ze alle vier glunderen. Het is toch fijn als je ouders van elkaar houden? Ík heb dat tenminste altijd geweldig gevonden!’’

Echt nóóit getwijfeld?

,,Nee. In het begin vind je elkaar lief en mooi, maar in de loop der jaren zijn er andere dimensies bijgekomen. Onze jongens zijn geboren, negen jaar geleden zijn we getrouwd. Dat zijn toch wel hoogtepunten waar je samen op terugkijkt. En dat doe je ook op de droevige gebeurtenissen. Want het was niet alleen maar vrolijkheid. Mariska’s broertje is verongelukt. We hebben zelf een familiedrama met mijn tante gehad. Mijn vader is gestorven. Dan merk je hoe belangrijk het is dat je elkaar door zo’n moeilijke tijd heen kan trekken. De dood van pa heeft veel met me gedaan. Ik zat er echt doorheen en was weken ontroostbaar. Thuis kon ik mijn verhaal kwijt, dat was fijn. Datzelfde heb ik eerder bij Maris gedaan in de periode dat JAN, haar broertje door een tractor werd overreden en de verwondingen fataal waren. Dat was de éérste grote tegenslag in ons jonge leven. Weet je, op dat soort momenten moet je er voor elkaar zijn. Hoe jong je ook bent. Dan weet je wat je aan elkaar hebt.’’

Mariska is niet op de zanger gevallen, destijds. Je succes moest nog komen.

,,Ja, en dat het zou komen, dat wist niemand. Dat moesten we afwachten, maar alles hebben we met elkaar meegemaakt. De eerste keer op de radio, mijn eerste successen. Duizenden shows, we hebben het allemaal samen beleefd. En we vinden het nog steeds erg leuk met elkaar. Ik heb zelfs nooit de behoefte gehad naar een andere vrouw te kijken. Waarom zou ik dat doen, als ik de mooiste thuis heb zitten? Ik hoef Mariska niet meer te verleiden met mijn afgetrainde lichaam, maar ik neem haar wel regelmatig mee naar een gezellig restaurant. Romantiek zit hem niet in een open haard en een tijgervel. We hebben nooit een moment gekend dat we onze relatie nieuw leven moesten inblazen. Misschien dat het ooit nog komen gaat…’’

Hoe zie jij dat, Mariska?

,,Ja, het klopt helemaal wat Frans zegt. Er is nog nooit een moment in ons leven geweest, dat we ons verveelden. Er gebeurt altijd wel wat, zodat het niet saai is. Frans is vaak van huis en vooral in het begin, als je nog helemaal hoteldebotel van elkaar bent, wil je zo vaak mogelijk bij elkaar zijn. Dan zei Frans: ’Kom Maris, je gaat lekker mee’. Dan deed ik zijn make-up in de kleedkamer en zorgde ervoor dat zijn showpak klaar hing. Dat samen onderweg, dat vergeet ik nooit. Frans is ook niet een andere jongen geworden, nadat het succes kwam. Hij krijgt er ook nooit genoeg van, heeft nog precies diezelfde vrolijkheid als vijfentwintig jaar geleden. Zonder kapsones of wat dan ook. Als dat wel het geval was geweest, dan had ik het nooit zolang met hem vol kunnen houden. Want van mensen die niet echt zijn, houd ik niet.’’