Entertainment/Cultuur
796617673
Cultuur

Recensie ’Geluk, een geheimtaal’

Arthur Japin: ’Schaamteloosheid lijkt de uitweg’

— Wat: dagboekfragmenten

— Wie: Arthur Japin

’Wil je aardig gevonden worden, dan moet je je aanpassen. Wil je jezelf aardig vinden, dan moet je juist jezelf durven zijn.’Het is zomaar een van de overpeinzingen uit de dagboekfragmenten die Arthur Japin vrijgeeft in zijn nieuwe boek Geluk, een geheimtaal.

Zich aanpassen, dat doet Japin niet meer. De schrijver - die bestsellers als De zwarte met het witte hart, Een schitterend gebrek en Vaslav op zijn naam heeft staan - wijkt van kinds af aan al af van de norm. Zijn overgevoeligheid, zijn homoseksualiteit, zijn overtuiging dat delen (zeker als het om liefde gaat) vermenigvuldigen is, hij verhult het niet meer. ’Schaamteloosheid blijkt de uitweg’, noteert hij.

Geluk, een geheimtaal is het vervolg op Zoals dat gaat met wonderen, dat in 2008 verscheen. Net als uit die verzameling dagboekfragmenten blijkt dat Japin ook in de turbulente periode 2008-2018 een druk ’feestleven’ heeft geleid, waar hij en zijn twee levenspartners Lex Jansen (uitgever) en Benjamin Moser (biograaf van Clarice Lispector en Susan Sontag) hard voor werken.

Hoogste kringen

De drie erudiete heren, die samen een liefdevol huishouden vormen, reizen veel en bewegen zich in de hoogste kringen van de internationale culturele wereld. Ontmoetingen met prinses Beatrix en haar zus Margriet, gezellige soirees met Stephen Fry of Erwin Olaf en knusse vakanties met Joop en Janine van der Ende worden aanstekelijk beschreven.

Maar de voorbije jaren stonden ook in het teken van de worsteling met een depressie te hebben gestaan. De donkere somberte, die de schrijver regelmatig overvalt, lijkt vooral terug te voeren te zijn op een verdrietige jeugd: Japin - enig kind - wordt op school gepest, maar heeft het ook thuis niet eenvoudig. Zijn grillige, geesteszieke vader pleegt uiteindelijk zelfmoord.

Hartstochtelijk pleidooi

’Geboren worden is minstens even zwaar als sterven. Leven is het echte harde werk’, schrijft Japin. Hij kan het leven aan, dankzij de genereuze liefde van zijn twee mannen. Dat ook hun driehoeksrelatie van de norm afwijkt, is des te meer reden om haar te beschrijven. Japins dagboek is te lezen als een hartstochtelijk pleidooi voor anders durven zijn, grenzen oprekken en zien wat er nog meer mogelijk is.

Verfrissend, maar wel vooral geschikt voor ruimdenkende geesten.

✭✭✭✩