Financieel/Stan Huygens Journaal
1060865595
Stan Huygens Journaal

Benno Leeser op bres voor duurzaam toerisme in Amsterdam

Stille viering 75 jaar diamantfamilie Gassan

Gassanbaas Benno Leeser en zijn vrouw Kitty tussen hun zoon David Bijlsma met diens echtgenote Gytha (r.) en dochter Debora met haar man Dustin Huisman (l.), die allemaal in het bedrijf werken.

Gassanbaas Benno Leeser en zijn vrouw Kitty tussen hun zoon David Bijlsma met diens echtgenote Gytha (r.) en dochter Debora met haar man Dustin Huisman (l.), die allemaal in het bedrijf werken.

„Het enige diploma dat ik heb, is mijn zwemdiploma”, zei Samuel Gassan altijd. Maar de man die op zijn vijftiende begon als diamantsnijder richtte in 1945 wel Gassan Diamonds op. 75 jaar later is het Amsterdamse bedrijf een van de grootste diamantairs van Nederland.

Gassanbaas Benno Leeser en zijn vrouw Kitty tussen hun zoon David Bijlsma met diens echtgenote Gytha (r.) en dochter Debora met haar man Dustin Huisman (l.), die allemaal in het bedrijf werken.

Gassanbaas Benno Leeser en zijn vrouw Kitty tussen hun zoon David Bijlsma met diens echtgenote Gytha (r.) en dochter Debora met haar man Dustin Huisman (l.), die allemaal in het bedrijf werken.

„We hadden het jubileum groots willen vieren”, vertelt Samuels kleinzoon Benno Leeser die nu aan het roer staat, samen met zijn kinderen David en Debora. „Maar het coronavirus strooide roet in het eten.” De volledig verbouwde boutique in het monumentale hoofdkwartier aan de Nieuwe Uilenburgerstraat is daarom in stilte geopend.

Oprichter van Gassan Diamonds Samuel Gassan met zijn kleinzoon en opvolger Benno Leeser.

Oprichter van Gassan Diamonds Samuel Gassan met zijn kleinzoon en opvolger Benno Leeser.

In het hoofdkantoor uit 1879 zat vroeger de stoomslijperij van de gebroeders Boas, waar Samuel Gassan leerde diamantslijpen. Benno verhuisde het familiebedrijf hier in 1990 naartoe. „Toen was de cirkel rond”, vertelt hij over het gebouw waarin behalve de slijperij winkels zitten en rondleidingen worden gegeven.

„Hele goede klanten en relaties ontvangen wij in opa’s kamer”, lacht Benno. „Die kamer houden we in ere.”

Samuel Gassan werd in de crisisjaren ontslagen bij Boas. „De diamantwerkersbond zei: ’wie het laatst binnen is gekomen, moet er als eerste uit’”, vertelt Samuels dochter Anita Leeser-Gassan in een speciaal jubileumfilmpje aan haar kleindochter Debora. Hij ging werken als advertentiereiziger en daarna, tijdens de bezetting, als verkoper bij de Diamantbeurs. „Maar in 1943 werd de grond hem te heet onder de voeten. Letterlijk. Hij had wat diamanten gespaard die hij verstopte in de hakken van zijn schoenen en is richting Zwitserland gegaan.”

Een rondleiding bij Gassan in de jaren dertig van de vorige eeuw. Op de voorgrond geeft Anita Leeser-Gassan uitleg aan bezoekers.

Een rondleiding bij Gassan in de jaren dertig van de vorige eeuw. Op de voorgrond geeft Anita Leeser-Gassan uitleg aan bezoekers.

Anita bleef met haar moeder, inmiddels van haar vader gescheiden, en haar nieuwe vriend achter in Nederland. Maar Samuel stuurde uit de Alpenrepubliek Paraguayaanse paspoorten naar hen, die goed van pas kwamen toen zij in 1944 werden opgepakt en naar concentratiekamp Bergen Belsen werden vervoerd. „Door die paspoorten hadden we een dubbele nationaliteit en werden we niet direct ter vergassing naar Auschwitz gestuurd”, vertelt zijn dochter.

Na de oorlog begon de slimme maar sociale Samuel aan de Zwanenburgerstraat een zagerij annex slijperij. Hij besloot er mensen uit te nodigen, zodat ze konden zien hoe diamanten worden geslepen, waarna ze de edelstenen konden kopen. „Toen ik rechten studeerde, werkte ik er ook als gids”, vertelde de latere advocaat en (kinder)rechter. Ik vond het prachtig.”

Haar zoon Benno verkoos in 1973 het diamantbedrijf boven de modezaak van zijn vader en volgde zijn grootvader na diens dood in 1983 op. „En nu zit de vierde generatie er ook al in”, zegt hij trots. „Ik heb al een deel van mijn aandelen aan hen overgedragen.”

Zijn bedrijf dat vooral veel diamanten met de huissnit 121 verkoopt maar ook sierraden en horloges, zet minder om nu er door de coronacrisis geen toeristen zijn. Maar hij klaagt niet „Voor mijn winkel in Singapore hoef ik nu geen huur en commissie te betalen en ze betalen 75% van de salarissen van het personeel.” Ook met de Nederlandse overheid en met Schiphol, waar hij diverse winkels heeft, zijn goede afspraken gemaakt. Benno is vol vertrouwen over de toekomst van het bedrijf waarvoor de vijfde generatie zich al aandient in de vorm van kleindochter Giselle met een eigen juwelenlijn.

En aan burgemeester Femke Halsema heeft hij nog een advies voor het post-coronatijdperk: Duurzaam toerisme. „Niemand heeft behoefte aan groepen Engelsen die komen voor het bier en de coffeeshops. Maar de mensen die komen voor de cultuur en restaurants in onze stad moeten van harte welkom zijn.”