1195859
Financieel

Harde bezuiniging zorg raakt Spaanse burgers

Bij zijn aantreden in november vorig jaar stelde de Spaanse premier Mariano Rajoy dat hij het nemen van impopulaire maatregelen als een logisch onderdeel van zijn ambt beschouwde. Hij doet inmiddels niet anders. Ruim een half jaar later neemt Rajoy aan de lopende band beslissingen waarmee hij weinig vrienden maakt. De recente bezuiniging van €7 miljard op gezondheidszorg is voor de Spaanse bevolking de meest voelbare maatregel tot nu toe. Het valt niet mee om de nationale trots pijnloos uit te kleden.

Gratis zorg is de kroon op de zorgvuldig opgebouwde Spaanse welvaartsstaat. Hoe krap de overheid de afgelopen jaren ook bij kas heeft gezeten, aan het gezondheidssysteem mocht niet worden gesleuteld. Deze beschermde status zorgde voor een inefficiënt en mede daardoor zeer kostbaar stelsel. „Voor farmaceuten, apothekers, toeleveranciers en privéklinieken waren het gouden tijden,” analyseert markteconoom Benicio Vazquez uit Zaragoza. „Er bestaat in Spanje geen kwaal zonder pil of zalfje. Een Spanjaard accepteert het niet om bij de dokter te vertrekken zonder recept. Dat zou hij als een waardeloos bezoek zien. Het hele systeem is jarenlang dicht gesubsidieerd. Dat blijkt nu achteraf financiële zelfmoord. Het gratis systeem is letterlijk onbetaalbaar. Hervormingen in de zorg en het vragen van eigen bijdragen van burgers moet op langere termijn soelaas bieden.”

De zeventien Spaanse autonome regio’s, die stuk voor stuk gebukt gaan onder miljardenschulden, zijn zelf verantwoordelijk voor zaken als onderwijs en gezondheidszorg. De post ’achterstallige betalingen’ aan toeleveranciers zoals farmaceutische bedrijven bedraagt inmiddels tientallen miljarden. Overschrijding van de betalingstermijn met meer dan een jaar is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering. „We hebben de levering van medicijnen aan verschillende Spaanse ziekenhuizen stopgezet,” meldt een woordvoerder van de Zwitserse farmaceut Roche. „Betalingsachterstand van meer dan zevenhonderd dagen kunnen we gewoonweg niet tolereren. De afweging tussen menselijk en zakelijk is lastig, maar onvermijdelijk.”

Zie voor het volledige artikel De Telegraaf-krant.