Nieuws/Financieel
1298760
Financieel

‘Sorry, we hebben pauze’

Eigenlijk wilde ik een vrolijke column schrijven om 2016 mee af te sluiten, maar het liep plots wat anders. Mijn tweede kerstdag is namelijk goed vergald. Met dank aan de dames van de verpleging in het zorgcentrum waar mijn vader woont.

Wat deze persoonlijke gebeurtenis met zzp’ers en ondernemerschap te maken heeft? Veel, want andermaal ben ik gesteund in mijn opvatting dat we meer ondernemers en ondernemerschap in de zorg nodig hebben. Werknemers geven er namelijk vooral de voorkeur aan om... te pauzeren. Omdat ze daar recht op hebben. Vakbondsgeneuzel. Dus.

Heel in het kort de catastrofale casus: mijn vader woont (helaas) in een zorgcentrum. Op tweede kerstdag was ik bij hem en hielp ik hem naar het toilet te gaan. Hem er vanaf halen is lastiger en dus piepten we de verpleging op middels het belsysteem.

Wachten duurt echter lang. Vooral als niemand komt. Ik heb het hele gebouw afgezocht en vond niemand. Intussen zat mijn vader maar op het toilet. Ik kwam nog wel een medewerkster in de gangen tegen die altijd het brood smeert en de koffie/thee regelt maar zij was niet bevoegd om de op dat moment noodzakelijke handelingen te verrichten. Weer een rondje in het zorgcentrum gemaakt. Op zoek naar hulp. En daar vond ik de dames. Pauzerend met een sigaretje in de personeelskamer. Vanzelfsprekend was ik eerst beleefd maar die vriendelijkheid verdween onmiddellijk toen bleek dat de dames wel degelijk de oproep hadden gehoord op hun piepers en dat ze dus wisten dat er ergens in het zorgcentrum een directe zorgvraag was. Namelijk, die van mijn vader. Maar meekomen deden ze niet.

“Sorry, we hebben pauze.”

Echt waar.

Ik ben uit mijn kerstpak ontploft. Ik heb een aantal dingen geroepen die ik hier niet herhaal, sowieso omdat ik ook weet dat de vriendelijke eindredactie van de Telegraaf dat onverbiddelijk zal censureren. En terecht, want het was héél lelijk wat ik heb uitgevloekt! Nu ging het nog ‘slechts’ om iemand van het toilet halen maar je zult als bewoner in een zorgcentrum toch zomaar een beroerte of een hartaanval krijgen. Als de dames pauze hebben dan kun je het vergeten met de eerste hulp.

“Sorry, we hebben pauze.”

Incident?

Waarom werken deze dames in godsnaam in een zorgcentrum? – zo vraag ik me af. Als ze echt niet begrijpen dat ze móeten helpen als daarom wordt gevraagd dan is er maar één optie: ander werk zoeken. Het is ook geen incident. Het gebeurt vaker. Niet alleen in het zorgcentrum van mijn vader. Maar overal. Ik hoor om me heen van mensen die familieleden in een verpleeg- of verzorgingshuis hebben, dat het gros van de zorgmedewerkers gewoon niet geschikt is voor het vak en dat de kantjes er van af worden gelopen. Er gaat veel mis. We moeten daarom ten eerste af van het Hugo-Borst-dogma.

De oplossing is eenvoudig: meer zzp’ers op de werkvloer in de zorg. Gepassioneerde en begripvolle verzorgenden die vanuit ondernemerschap – en dus vanuit de klant – beredeneren. Ondernemende zorg-zzp’ers begrijpen dat de klant afscheid van ze neemt, als ze hun werk niet goed doen. Ondernemende zorg-zzp’ers hebben bovendien een eigen belang dat motiveert: omzet. Zij zullen een andere mindset hebben met betrekking tot het pauzevraagstuk. Ze zullen pas uitblazen als het werk klaar is. Zó behoort het te werken in de zorg.

Beterschap?

Deze week heb ik voor de zoveelste keer een gesprek met de directie. Wederom zal politiek correct ‘beterschap’ worden beloofd. Ik vrees dat wij – als zorgafnemers – echter niet zo veel keuze hebben en het er mee moeten doen. Toch ga ik een poging wagen. Ik zal het idee aandragen om de arbeidsovereenkomst met deze twee dames met onmiddellijke ingang te ontbinden. En ik zal voorstellen dat het zorgcentrum zzp’ers gaat inhuren.

Dat is in deze casus uiteraard in het belang van mijn vader. En als dit elders ook wordt doorgevoerd, dan is dit uiteindelijk in het belang van ons allemaal. Meer ondernemerschap in de zorg leidt tot meer kwaliteit. Ik ben ervan overtuigd.

Ik wens u allen een gezond en zorgeloos 2017!