Nieuws/Financieel

Bedankt voor de samenwerking

undefined

Er is één ding waar ik me ongekend aan erger. Dat is als mensen afspraken niet nakomen. Bewust. Of doordat ze nonchalant zijn. Zo heb ik me twee weken geleden, op een maandagochtend, weer buitengewoon geïrriteerd aan een zzp’er die niet kwam opdagen op het afgesproken moment. Wat is dat toch voor een flut-ondernemer?

Daar zaten we dan. Ik, twee andere zzp’ers en een projectleider van onze gezamenlijke opdrachtgever. Nu zijn we het overigens wel gewend dat Harm (even voor het gemak een naam bedacht, is niet zijn echte naam) vaak een loopje neemt met communicatie. Je moet bij hem soms een maand wachten voordat hij terugbelt. Of, hij reageert niet op e-mailverzoeken. Zo’n type zzp’er dus.

Maar ja, hij is feitelijk onmisbaar. Hij heeft goede ict-kennis. Daardoor kunnen we niet zonder hem. Dus ergens accepteren we zijn gedrag. Of hij zich dat realiseert, weten we niet. Zo nonchalant is hij.

Formeel afscheid?

Maar goed, twee weken geleden op een maandagochtend zaten we dus weer voor nop te wachten. Gebeld. Ingesproken. Geen contact. „Hij kan toch even bellen als er iets tussen is gekomen?” We zijn zonder hem verder gegaan. Lapzwans. Werd het niet eens tijd dat we hem formeel zouden gaan bedanken voor de samenwerking? En, dat we afscheid van hem zouden gaan nemen?

Het werkelijke verhaal zat op dat moment echter wat anders in elkaar.

Twaalf uur

Die bewuste maandagochtend hoorde hij in het ziekenhuis dat hij darmkanker had, zo vernam ik een aantal dagen daarna. De urgentie was zo groot dat hij meteen de aansluitende woensdag geopereerd moest worden. Vechtend voor z’n leven. Het was al bijna twaalf uur. Voor hem.

Ik heb me vaak afgevraagd wat ik zou doen als zulke grote ellende mij zou overkomen. Altijd heb ik mezelf voorgehouden dat ik dan toch iedereen even netjes zou afbellen. Of dat ik de mensen een mailtje zou sturen. Dat ze niet voor niets op mij zouden zitten wachten. Bijvoorbeeld een mailtje naar de redactie van de Telegraaf dat mijn tweewekelijkse column even niet komt. Of dat ik volgende week niet kan dagvoorzitten bij een lunch van een ondernemersvereniging. Gewoon fatsoenlijk. Netjes. Je laat mensen niet in het ongewisse. Kortom, hoe ga je – als ondernemer in je eentje – om met het mogelijke feit dat je onverwacht door zeer ernstige persoonlijke omstandigheden je afspraken niet kunt nakomen?

Ja, ik was er van overtuigd dat ik in ieder geval normen en waarden zou hebben om al mijn gesprekspartners in te lichten dat de gemaakte afspraak niet door kon gaan.

Uitgemergeld

Vorig week donderdag zag ik Harm. Ik kwam hem tegen bij mij in het dorp. Harm was Harm niet meer. Hij moest ondersteund worden door zijn vriendin. De dood keek hem in de ogen. Volledig uitgemergeld. Een moeizame groet kreeg ik. Ik schat dat hij twintig kilo was afgevallen.

Gisteren, maandag, is hij overleden.

Hoewel ik nog steeds vind dat iedereen fatsoenlijk kan zijn door zich aan zijn afspraken te houden en vooral te blijven communiceren, ben ik in het geval van Harm daar toch van teruggekomen. Als ik namelijk onverwacht zou horen, dat het leven voor mij aan een zijden draadje zou hangen, dan denk ik ook dat ik plots compleet andere zorgen zou hebben. F*ck de projecten waar we mee bezig zijn.

Ondernemerschap is dan helemaal mijn zorg niet meer. En gemaakte afspraken met derden al helemaal niet meer.

Rust zacht, Harm. Bedankt voor de prettige samenwerking.