Nieuws/Financieel
1432216255
Financieel

Column: een onconventionele waarheid

Ondanks het economische en financiële nieuws dat gedomineerd wordt door de handelsspanningen en de daaruit voortvloeiende economische vertraging, maakt de Amerikaanse economie zich op om in juli haar 121e maand van onafgebroken groei te noteren, waardoor deze economische cyclus de langste in de Amerikaanse geschiedenis zou moeten worden.

Dit is echter niet het moment om feest te vieren op de financiële markten, die zich zorgen lijken te maken over een op handen zijnde ommekeer in de economische cyclus. Dit gezien de sterke daling van de rente op 10-jaars Amerikaanse staatsobligaties, die daalde tot bijna 2%, ofwel onder het niveau van de beleidsrente van de Federal Reserve (de Fed).

Hoewel het niet ongebruikelijk is dat de rentecurve aan het einde van de economische cyclus invers wordt, lijkt dit momenteel waar te nemen fenomeen nu op zijn minst voorbarig.

De Amerikaanse economie vertoont nog niet de onevenwichtigheden die traditioneel optreden aan het einde van de cyclus, zoals een stijging van de werkloosheid of een aanzienlijke daling van het vertrouwen van huishoudens en bedrijven.

Niet snel recessie

Gezien de huidige achtergrond is het onwaarschijnlijk dat de Amerikaanse economie snel in een recessie zal belanden, uitgezonderd het scenario van een grote handelsoorlog.

Verder mag niet vergeten worden dat recessies vaak versneld worden door een restrictiever monetair beleid. Momenteel is de Fed echter net gestopt met zijn beleid van monetaire verkrapping, en dat bij een historisch laag renteniveau. De voor inflatie gecorrigeerde beleidsrente van de Fed bedraagt nu 0,31%, tegenover gemiddeld 4% over de laatste vijf economische cycli.

Deze omstandigheden pleiten in theorie voor een verdere economische groei in de Verenigde Staten. De vraag is nu wat de verwachtingen zijn van de obligatiemarkten, gezien de inversie van de rentecurve en het feit dat ze de kans op een verlaging van de beleidsrente door de Fed in september 2019 ramen op 75%.

Toegegeven, een escalatie van de handelsspanningen zou een argument kunnen zijn voor degenen die een recessie verwachten, maar afgezien van dit scenario weerspiegelt de huidige positionering van de obligatiemarkten eerder een herwaardering van de monetaire, dan van de conjuncturele vooruitzichten.

Structureel probleem, niet concjunctureel

Ondanks een economische groei van 3%, een situatie van volledige werkgelegenheid, rentetarieven van bijna nul in de periode 2009-2015 en een Fed-balans die met 3500 miljard dollar is opgeblazen, blijft de inflatie onder het beoogde niveau van de Fed liggen.

Het probleem is dus niet conjunctureel, maar structureel van aard, aangezien de traditionele monetaire instrumenten minder effect hebben in hun confrontatie met de bedroevende bevolkingsgroei en de hoge publieke en private schuldenlast.

De Fed heeft hierdoor geen andere keuze dan het uitbreiden van zijn arsenaal aan onconventionele instrumenten. Na „kwantitatieve versoepeling” en „forward guidance”, worden begrippen als „gemiddelde inflatiedoelstelling” en „de moderne monetaire theorie” daarom steeds vaker ter discussie gesteld.

In deze context staat één ding voorop: de rentetarieven zullen normaliter nog lang laag blijven. Beleggers zullen daarom waarschijnlijk de voorkeur blijven geven aan rendementsbeleggingen op de financiële markten.

Vincent Juvyns is marktstrateeg van J.P. Morgan Asset Management