Financieel/Ondernemen
1476365772
Ondernemen

Column: God straft meteen

Bizar, maar waar. Er zijn ondernemers die hun leveranciers pas betalen als ze één of twee keer zijn aangemaand. Standaardbeleid. Afgelopen week sprak ik zo’n ondernemer…

Het gesprek voerde ik op een toeristische dagjesboot ten zuiden van Athene. Zo’n dag dat je ’s ochtends vroeg vertrekt uit de Griekse hoofdstad, drie eilanden aandoet waarna je ’s avonds terugvaart. Ik zat toevallig naast hem – en zijn vrouw - aan een tafeltje op het eerste dek. En, voor je het weet praat je over je werk. Hij vertelde dat hij al ruim dertig jaar een groothandel runde. Vraag me niet hoe het kwam, maar op een gegeven moment hadden we het ook over de (slechte) betaalmoraal van het mkb in Nederland en over het credo ’Afspraak is afspraak’.

Tot mijn verbazing zei hij me – zonder schaamte - dat hij alle ontvangen nota’s altijd laat liggen totdat de leverancier in beweging komt met een aanmaning. „Je moest eens weten hoeveel cashflow ik daar mee creëer!” grinnikte hij. Natuurlijk gefronste wenkbrauwen bij mij. Dus, dan heb je met je leverancier afgesproken dat je bijvoorbeeld binnen dertig dagen betaalt en dan betaal je dus gewoon niet.

Legitiem excuus

Als je niet kúnt betalen, dan is dat natuurlijk voor de leverancier nét zo vervelend maar dan zit er nog een soort van legitiem excuus achter. Maar deze man wíl de verschuldigde bedragen in eerste instantie domweg niet overmaken. „Gemiddeld genomen komen we uit op zeventig á tachtig dagen,” zo stelde hij trots.

Flabbergasted was ik. Ze bestaan dus echt; ondernemers die de boel bewust flessen. Al googelend op mijn smartphone zag ik dat hij inderdaad een groothandel runde. In de tekst van zijn bedrijfsmissie stond overigens opvallend genoeg vermeld dat ’het nakomen van afspraken bij groothandel X hoog in het vandaal stond’. (…)

Gekke vertrektijd

We arriveerden bij het eerste eiland waar alle passagiers twee uur de tijd kregen om rond te wandelen. Alle toeristen die dan van de boot afgaan, zien dan een groot bord, waar de vertrektijd van het schip op staat vermeld. Dus, wees op tijd terug! In dit geval: 11.50 uur. Een ‘gekke vertrektijd’, dacht ik nog. Waarom niet precies 12.00 uur? Maar ik gaf er toch mijn eigen interpretatie aan. Natuurlijk noteren ze 11.50 uur zodat ze 12.00 uur kunnen uitvaren. Want, als je 12.00 uur als vertrektijd aangeeft, dan wordt het pas 12.10 uur. Noem het een anticipatie op de laatkomers. Ook de ondernemer en zijn echtgenote gingen van boord om net als ik het eilandje te bekijken.

Natuurlijk was ik op tijd terug. Om 11.45 uur zat ik op het eerste dek waar ik in de felle zon genoot van het zicht op het prachtige eilandje. Exact om 11.50 uur luidde de scheepstoeter en zag ik dat de loopplank werd binnengehaald. En jawel… het schip vertrok. Bijna on-Grieks. We vertrokken op tijd! Jawel! As scheduled! Stipter dan stipt.

Achterwerk

En wie zag ik vanaf mijn plek op het dek nog op de kade rennen, boos met een vuist gebarend naar het precies op tijd (!) vertrokken cruiseschip? U raadt het al! Het was een Nederlandse ondernemer die het credo ’Afspraak is afspraak’ politiek correct communiceert maar in de praktijk zijn achterwerk ermee afveegt. Ik meende hem nog te horen schelden op de kapitein en de Grieken in het algemeen. En zijn vrouw hobbelde er hijgend een meter of tien achteraan.

Ik kon een glimlach niet onderdrukken.

God bestaat dus. En, die straft meteen. Soms – beste lezers - is het leven ver-ruk-ke-lijk