Nieuws/Financieel

Column: Loftrompet voor Yellen en Powell

REUTERS

Jerome Powell legde onlangs als nieuwe bestuursvoorzitter van de Fed voor de eerste keer verantwoording af over het monetaire beleid van de centrale bank. Powell liet zich daarbij vooral positief uit over de huidige staat van de Amerikaanse economie.

REUTERS

Hij benadrukte dat het monetaire beleid van de centrale bank z’n vruchten afwerpt. De economische vooruitzichten verbeteren en de inflatie staat zo ongeveer op het gewenste niveau van 2 procent. Hiermee blies Powell min of meer de loftrompet voor zijn voorgangster Janet Yellen en indirect daarmee ook voor zichzelf. Hij heeft in het verleden immers altijd meegestemd met Yellen.

Duif of havik?

Jerome Powell was er veel aan gelegen om vooral geen partij te kiezen. Uit zijn woorden viel niet op te maken of hij nu in het kamp van de duiven (dovish) of in het kamp van de haviken (hawkish) zit. Powell beloofde het Congres zijn best te doen een evenwicht te vinden tussen het risico van een oververhitte economie enerzijds en aan de andere kant de noodzaak de economische groei in goede banen te leiden.

Hij wil het beleid van geleidelijke renteverhogingen van z’n voorganger Yellen voortzetten. Daarbij gaat hij ervan uit dat de inflatie dit jaar zal oplopen. Uit het banenrapport van afgelopen vrijdag bleek dat het met de looninflatie vooralsnog erg meevalt. Voor de middellange termijn verwacht Powell dat deze zal stabiliseren op het beoogde niveau van 2 procent. Hiermee spiegelt hij beleggers het ideale plaatje voor; het zogenaamde ‘Goldilocks scenario’.

Beleggers interpreteerden zijn woorden anders. Zij kregen na het vragenrondje na afloop van de speech namelijk steeds meer oog voor het optimisme dat in de woorden van Powell doorklonk. Volgens hem zijn de vooruitzichten voor de economie sinds begin dit jaar verbeterd, mede door de recente belastinghervormingen en de geplande grootschalige investeringen in de infrastructuur. Mochten de recente beleidsmaatregelen tot oververhitting leiden van de toch al goed draaiende economie, dan zou de Fed tot verdere verkrapping kunnen overgaan. Met dat in het achterhoofd houdt een aantal beleggers rekening met vier renteverhogingen dit jaar in plaats van drie. Door de renteverhogingen van vorig jaar bedraagt het officiële tarief van de Fed 1,5 procent, maar een 12-maands deposito bij de bank levert slechts 0,29 procent rente op.

Geen tovenaar van Oz

Een centrale bankier kan op zich wel veel maar niet alles, zeker niet als hij door Trump in de wielen gereden wordt met bijvoorbeeld invoerheffingen. Powell is niet de Tovenaar van Oz. Uiteindelijk dicteren de economische ontwikkelingen het monetaire beleid en niet andersom. Met die economie zit het (nog) wel goed. Uit het officiële banenrapport van afgelopen vrijdag bleek dat niet alleen het aantal banen harder groeide dan verwacht, maar dat het met de stijging van het uurloon wel meeviel. Niet voor niets reageerden beleggers enthousiast. Het duidt er namelijk op dat er meer in het vat zit en dat de Amerikaanse economie zich kan ontworstelen aan de afgelopen jaren veel gebezigde term ‘het nieuwe normaal’. Dat duidde op een lage economische groei en lage rente.

In het kader van het achter ons laten van ‘het nieuwe normaal’ lijken we echter ook een beursjaar te krijgen waarin (te) goed macro-economisch nieuws negatief wordt uitgelegd en slecht nieuws wordt beloond met een hogere beweeglijkheid van de koersen tot gevolg. Volgens Powell zal de hernieuwde volatiliteit op de financiële markten echter nauwelijks grip krijgen op de goede vooruitzichten voor de economie, inflatie en arbeidsmarkt.

Vrees terecht?

Moeten belegger rekening houden met hogere rentestanden en wat zal de invloed zijn van ontwikkelingen op het gebied van de rente? Wat zal de invloed daarvan zijn op de aandelenmarkten? Een simpele economische wetmatigheid is dat als de toekomstige kasstromen contant gemaakt worden tegen een hogere rentevoet dat betekent dat de contante waarde ervan lager wordt.

Echter, een hogere rente hoeft niet per definitie te betekenen dat de aandelenbeurzen dalen. Zolang de rentecurve een normaal verloop vertoont, dat wil zeggen dat de korte rente laag en lange rente hoger is, duidt de curve op economische groei. Zodra echter de korte rente hoger wordt dan de lange rente (invers) dan betekent dit dat de kapitaalmarkten (obligatiebeleggers) een recessie inprijzen. Dit kan gebeuren wanneer centrale banken in rap tempo de korte rente moeten verhogen als gevolg van het gevaar van oververhitting. De centrale bank moet met andere woorden hard op de rem trappen.

Als beleggers bang worden voor een naderende recessie dan gaan de waarderingen van de bedrijven omlaag met als gevolg een correctie op de aandelenbeurzen. Vooralsnog zijn er volgens Powell echter (nog) geen tekenen van een nadere afkoeling van de economie. Sterker nog, analisten prijzen voor dit jaar voor de S&P 500 een gemiddelde stijging van de winst per aandeel in van ongeveer 18 procent. Dat betekent dat de loftrompet gestoken kan blijven.

Martine Hafkamp is vermogensbeheerder bij Fintessa